Dziękuję jeszcze raz za wsparcie.

Jak śpiewa Raz Dwa Trzy

"Jutro możemy byc szczęśliwi,jutro możemy tacy byc, jutro by mogło byc w tej chwili, gdyby wogole mogło byc"

Zastanawiam się kazdego dnia co mnie w życiu jeszcze spotka, co mi jest pisane? Pewnie wiele z nas zadaje sobie to pytanie i nie zna odpowiedzi.

Jedna z bliskich mi osób też dotknięta tym traumatycznym doświadczeniem jest w ciąży, ja wiem , że ona wie jak to ciężko jest po stracie, choc ona straciła dziecko w 8 tygodniu, to nie mozna rozpatrywac tego wieksza lub mniejsza tragedia, dla kazdego z nas te złe i te dobre doswiadczenia maja inny wymiar.

Zazdroszczę tym co są w pierwszej ciąży i są nieświadome jak jest wiele zagrożeń i tak nie do końca zdają sobie sprawe, ze to naprawde jest cud narodzin zdrowego malucha.

Ciekawa jestem czy dam radę psychicznie byc kolejny raz w ciązy?
A to taki piękny stan.

yewcia tak wiele pytań i zadnej odpowiedzi, jest to smutne i żeby znalazł się ktoś kto by odpowiedział nam DLACZEHGO...????
Ale wiem jedno,nadejdzie taki dzień kiedy na nowo zapragniesz pod swoim serduszkiem nosić nowe życie. Ja też tak nie byłam wcześniej przygotowana do tego ale teraz znowu pragnę mieć dziecko i chociaż boję się bardzo to przezwycięża jednak dzieciątko.
I wiem że żaden dzieciaszek nie zastąpi mi Alanka ale choć w opewnym stopniu ukoji ten ból po stracie mojego skarba.
Tulę cię mocno i pamiętaj że my tutaj jesteśmy po to żeby jakiś sposób pomóc ci w tym bólu.

_________________
Alanek (*) mój Aniołek 23.12.2007-06.01.2008
http://www.alanekkropiewnicki.pamietajmy.com.pl/

yewcia, dasz rade!!! zobaczysz!!!!!

_________________

yewcia - wem jak to jest, obawa przed kolejna ciaza. Kazdy dzien byl dla mnie stresujacy, kadzego tygodnia cieszylam sie ze jestem coraz blizej, ciagle wpatrywalam sie w swoje cialo, czy dzidzius sie rusza, czy waga rosnie odpowiednio itd. Pod koniec ciazy stres byl jeszcze wiekszy, zeby tylko juz urodzic i wiedziec ze malemu nic nie jest.
Ale dalam rade i Ty tez dasz!! Zwlaszcza ze masz wsparcie tylu dziewczyn na forum.
Jestesmy z Toba!!

_________________





[*] Aleks - 22 tydz - 23.06.2007

Podziwiam za odwage. Z dnia na dzień im bliżej zielonego światła , a ginka powiedziała, ze po wakacjach mozna zaczac "walczyc", tym bardziej sie boje.
Fizycznie pewnie bede gotowa, ale zobaczymy co psychika na to.

Staram sie podniesc po tym wszystkim i jakos funkcjonuje, ale jak widze wozki z noworodkami to uciekam, a jak nie mam jak zwiac to w ryk, nie wiem czy kiedys mi to minie.
I strasznie zazdroszcze wszystkim usmiechnietym ciezarnym i nieswiadomym tak naprawde wszystkich zagrozen.

Jak byłam w ciąży to myslalam tylko aby skonczył sie pierwszy trymestr bo wiadomo, moze zdazyc sie poronienie, ale tak naprawde to kazdego dnia moze sie wydarzyc cos strasznego. I tego sie strasznie boje.

strasznie wspolczuje wszystkim mamom Aniolkow.
wiem jak bardzo cierpicie.bo sama przez to przechodze. moja corcia zmarla 12 lipca i to wciaz boli tak samo jak tamtego dnia. staram sie trzymac,udaje silna przed mezem i dziecmi (mam jeszcze 2 corki i synka), ale kiedy jestem sama to rycze. a tak na nia czekalismy... zawsze chcialam miec wielka ,glosna i rozesmiana rodzine,ale terz brakuje mam jednej malenkiej osobki...
to byl przelom 28 i 29 tc. mala wazyla zaledwie 830gr i byla taka malenka,ale dla mnie i tak byla najpiekniejsza. miesiac przed jej smiercia dowiedzielismy sie ,ze ma bardzo chore serduszko,i ze prawdopodobnie nie doczeka dnia porodu,ale mielismy jeszcze nadzieje,ze byc moze to pomyla,ze stanie sie cud. jednak cud nie nadszedl.kolejne badania wykazywaly to samo. jednak my wciaz wierzylismy ,ze nasze modlitwy beda wysluchane,ze bedzie dobrze.az nadszedl ten feralny 12 lipca,kiedy to na zawsze pozegnalismy naszego Aniolka-Marie Magdalene.

chcialabym miec jeszcze dziecko\dzieci,ale tak bardzo sie boje,ze znow cos pojdzie nie tak....tak bardzo sie boje....

tlumacze sobie,ze tak jest lepiej dla mojej corci,ze moze musialaby pozniej bardzo cierpiec,a tak juz jest w niebie. ale bol wcale nie jest mniejszy.
i jeszcze te wszystkie pytania znajomych a dlaczego,a co poszlo nie tak. no wlasnie dlaczego i co poszlo nie tak?????

bardzo mi przykro z powodu Norberta... mojemu Hubertowi też wyrosły skrzydła i też 7-go, tylko 3 miesiące wcześniej, bo 07.03.2008...

[*] [*]

yewciu, czyżby wakacje trzymały cię z dala od nas? Jak się czujesz kochana?

_________________
Moi Muszkieterowie:


TABELKA WRZEŚNIÓWEK 2011

Też sobie tłumaczę to tak, że wszystko jest po coś, tylko nie wiem jeszcze po co. I wiem co znaczy obawa i strach.

Asienka nie to nie wakacje, ale co ja moge madrego dzis napisac?

Gdy widzę ciężarne i matki z dziecmi czuje żal, ogromną zazdrosc, nie wiem czy to normalne? Uciekam przed nimi na ulicy , biegne do domu a tam cicho wyje w kacie, tak aby nikt nie słyszał.
Mineły juz dwie miesiączki, muszę przed kolejnym razem, ale nie wiem czy bede miała tyle siły aby sie zdecydowac, zrobic troche badan, u mojego maluszka wykryto hipotrofie, wzros zatrzymał sie na etapie 30 tygodnia a ciaza miała 35 tygodni.
Jestem wiecznie rozbita, mało obecna jak w pół śnie
nic wiecej madrego na dzis nie jestem w stanie napisac, moze kolejny dzien mi pozwoli cos madrego napisac? i w koncu wstac z kolan??

kochana mocno Cię przytulam...mam nadzieję że choć troszkę Twój ból jest mniejszy.i że masz odrobinę więcej siły aby podnosić się powoli z kolan..myszko nic mądrego nie napiszę bo nic podobnego nie przeżyłam,ale jak pomyślę jak bym się czuła na Twoim miejscu to uważam jesteś bardzo silną kobietą i kiedyś los musi się odmienić...

_________________


Kobiety rodzą się aniołami, ale kiedy życie połamie im skrzydła - pozostaje już
tylko latanie na miotle

Witam Lipcóweczkę jak dobrze pamiętam?

Co u mnie? W sumie bez zmian , zielone światło przyjdzie lada chwila, ale starania odłożę raczej na grudniowe zimne wieczory.
Zabardzo zjada mnie strach i nawet leki mi nie pomogły w walce ze strachem.
Panicznie po tym co przeszłam boję się śmierci . Mojej i najbliższych, mam fjoła na tym punkcie.
Mam nadzieję, że za trzy miesiące podczas terapii poprawi mi się wizja świata i bede mogła cieszyc sie tym, ze jestem w ciąży.
Czas leczy rany, ale żal i strach chyba pozostaje?
Tylek klepek do mojego krzyża mi dołożono w tym roku, że kolejnej niebyłabym w stanie udzwignąc, wiec mam nadzieję, ze teraz może byc tylko z górki.
Dalej czuję ogromny żal gdy widzę ciężarne i matki z niemowlakami na ulicy i pytam się dlaczego ja też nie mogę byc mama dziecka tu na ziemi?
Czy na to nie zasłużyłam, a może nie nadaje się na matke?
Mam tez obsesje na temat ciąży lattam po forach ciążowych i cały czas sie dokształcam, ale mam tez obsesje na punkcie straty i równie często siedze na forach po stracie.
Podsumowanie mojego stanu na dziś : żyje , leczę się ( umysł i duszę) ale nie jestem jeszcze gotowa psychicznie.
pozdrawiam wszystkie Mamy te ziemskie i te anielskie

yewcia cieszę się, że się odezwałaś...

Musi być lepiej - ale np u mnie jest inaczej... wszystko się zmieniło...

Dzisiaj moja małgosia skończyłaby 8 miesięcy - pewnie by raczkowała tutaj.

A tak jestem pełna niepokoju, nawet imię dla dziecka boję się wybrać... ehhh do dupy to wszystko.

Kochana ściskam Cię bardzo mocno i życzę dużżżżooo siły.

_________________
synek Jasio ur. 29-12-2004r
córeczka Małgosia ur. 13-01-2008, zm. 19-01-2008
córeczka Helenka ur. 16.12.2008r
synek Rysiu ur. 12-07-2010r

yewcia1 słoneczko trzymam kciuki za Ciebie i życzę Ci z całego serducha tylko radosnych i słonecznych dni bo tak będzie kochana!!!!

_________________


Kobiety rodzą się aniołami, ale kiedy życie połamie im skrzydła - pozostaje już
tylko latanie na miotle

Yewcia 3mam kciuki z calej sily zeby bylo ok. Nie poddawaj sie, pamietamy o Was...

_________________

Yewcia to straszne co przeszlas los Cie nie oszczedzil. Brak mi slow by cos sensownego napisac.

Dla Twojego Aniolka (*)(*)(*)

Ja jak nizej widac w opisie jestem mama aniolka, synka ur. w 26tc po stracie bol byl straszny a pustka przeogromna nie wiedzialam co mam ze soba zrobic. Podobnie jak ty pierwsza miesiaczke dostalam rowny miesiac po porodzie a po 5 tygodniach zaczelam sie starc o dziecko udalo sie ale po 7 miesiacach po porodzie zobaczylam upragnione dwie kreseczki.

Zycze Ci duzo wytrwalosci i oby niedlugo sloneczko i Dla Ciebie zaswiecilo.

Pozdrawiam

_________________


Adaś (26tc*), Amelka (16tc*), Oscar (24tc*)

Witaj yewciu.
Podczytuję caly czas ten wątek, ale cóż mogę napisać ... z pewnością nic nie ukoi Twojego bólu.
Napiszę tylko, że jesteś bardzo dzielna, w Twoich wypowiedziach jest tyle sily i mądrości. Nie trać nadzieji, a napewno wkrótce będziesz się cieszyć swoim ukochanym, upragnionym maluszkiem.
Może już we wrześniu następnego roku, bo pisalaś że będziesz się starala zostać wrześniówką.
Trzymam kciuki bardzo, bardzo, bardzo mocno

yewciu - widzisz u różnych osób różnie to bywa, są dziewczyny które prawie od razu sie strają i po 3 miesiącach jak mają zielone siwatełko chcą już dzidzi. Po porodzie miałam tak silny instynkt macierzyński, że jakbym mogła to była bym wtedy odrazu w ciąży, ale rozum przewazył nad instynktem.
Ja też jestem z tych obawiających sie, wiem że sama musze dojrzeć do tej decyzji. wiem ze pomimo prawie 8 m-cy po stracie córeczki nie mam jeszcze na tyle sił zeby zacząć staranka. Każda z nas musi dostać tyle czasu ile potrzeba. Musisz dojść do siebie zarówno fizycznie jak i psychicznie. Musisz odnaleźć w sobie siłe do walki o swoje szczęście. Ja mogłam sie już starać od września. Mysle że poczekam też do przyszłego roku, może do kolejnego 19 lutego i dopiero po roku od smierci córeczki odważe sie podjąć sensowną decyzję.a moze ten czas jeszcze doda mi nowych zmartwień i stresów, może bedzie mi cięzej podjąć decyzje. Na chwlie obecną czekam i staram sie normalnie życ. Już nawet czasem zaglądam do wózków, chociaż boje sie natrafić na takie niemowlaczki bo serce by mi pękło. A wcześniej wózki były dla mnie jak wymazane z filmów korektorem, udawałm że ich nie widze. A płacz dziecka maleńkiego na ulicy doprowadzał mnie to takiego bólu rozdzierającego w sercu, bo ja nie usłuszłam płaczu swojego dziecka, że łzy same płyneły po policzkach i niemogłam sie powstrzymać. Uciekałam wtedy szybko do domu i płakałam strasznie.chociaż to do tej pory mi nie przeszlo, może kiedyś jak ten płacz bedzie dla mnie płaczem mojego dziecka i oznaką wielkiej matczynej miłości i radości. Mam nadzieje ze czas pokarze i wkońcu bedziemy miały swoją szansę w życiu i my. Trzymam kciukasy i życze samych radosnych dni w zyciu. choć wiem, że teraz to brzmi banalnie.

_________________


Moja kochana córeczka Oleńka (19.02.2008) 39 tc.(*)

przeczytalam i poplakala sie...
jestes taka dzielna! ja bym nie dala rady...


[*]

_________________

kochana..cały, sercem jesteśmy z Wami..Kochajcie sie i miejcie w sobie oparcie..siedzę i płaczę..to smutne..i bardzo boli...nawet mnie..
(*)(*)(*)Dla Norbercika

_________________