drogie dziewczyny czytając wasze historie to oczywiście łzy kulają mi się bardzo, sama jestem matką, która o mały włos nie straciła swojego dziecka, ale na moje szczęście moja tragedia miała szczęśliwe zakończenie, chociaż nie było mi dane od razu cieszyć się moim dzieckiem, choć czekałam miesiąc aby zabrać małą do domu to jednak mam ze sobą swoje dziecko, chociaż mineło prawie 10 miesięcy dalej zadaje sobie pytanie dlaczego moje dziecko rodząc się zdrowe chociaż troche przedwcześnie po 30min swojego życia dostało zapalenia płuc i z każdą minutą było coraz gorzej, aż w końcu oiom, szybki chrzest i czekanie, niepewność, a za oknem święta Bożego Narodzenia
czytając te wszystkie posty, widzę jak dużo zrobiła moja lekarka która dała mi od początku jak tylko stwierdziła ciąże duphaston który brałam na to by ochronić ciążę, chociaż stwierdziła że nie widzi żadnych objawów abym tą ciąże mogła stracić, brałam te hormony które naprawdę nie szkodzą a mogą pomóc 2 tyg. potem w piątym miesiącu stwierdziła że mam za twardy brzuch, dała mi luteinę którą brałam przez 2 miesiące, mówi na wszelki wypadek po co czekać aż zrobi się źle a może choć nie musi. Potem już pod koniec miesiąca dostałam fenoterol bo za często twardł mi brzuch i miałam delikatne skurcze, nawet sama nie wiedziałam że tak mogą wyglądać,sądziłam po co to wszystko, teraz wiem by nie dopuścić do tragedii, zastanawiam się dlaczego inni lekarze tak rzadko sięgaja do tych metod czekając do ostatnich chwil, bo sprawa zapalenia płuc mojego dziecka to myśle efekt tego że jak rodzi się przez cc to ta woda z płuc nie jest zawsze do końca wyciśnięta i taki po prostu traf
chociaz wmawiali mi to pani wina to infekcja wewnątrz maciczna, ale zrobiłam sobie badania dróg rodnych i to wykluczone, oni tak bardzo chętnie wszystko zwalają na kobietę!Chcę mieć drugie dziecko bardzo ale będę się bala bo niestety często tak niestety dzieję się coś bez naszego udziału bez naszej woli
Życzę wam drogie panie aby wam się udało, abyście mogli mieć wasze ukochane skraby przy sobie, a wasze Aniołki aby nad wami czuwały.Abyście potrafiły żyć ze swoją stratą, wiem jak musi byc wam trudno skoro mnie jest ciężko pogodzić się ze stratą tych pięknych pierwszych chwil z dzidziusiem, nie poznałam uroków tych pierwszych momentów zaraz po urodzeniu dziecka, bo jak czekałam na swoją kruszynką to przynieśli mi tylko złe informacje.Ale nie chcę narzekać w końcu ją mam, ale ten strach że nadal może jej coś grozić pozostał i nie mogę się go pozbyć.
Tak, że jak tylko będę mogła to będziemy próbować, i choćbym miała na rzęsać stanąć zrobie wszystko co się da (nawet leżenie prze ileś miesięcy, czy cokolwiek mi karza) żeby wszystko zakończyło się pomyślnie.
