alla! ja nie raz miałam chwile słabosci... ale poddac sie nie mysle. zrobie wszystko co mozna, reszta to dzieło Boga. On zna czas i miejsce... wierze, ze dane bedzie mi zostac jeszcze mamą. ale wiem, ze w zyciu macierzynstwo moze przybierac rózne formy...
poronienia nauczyły mnie pokory...

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

Oj tak, też to mówiłam niedawno do męża, że takie przeżycie jak strata dziecka uczy pokory...
Daje nam do zrozumienia, że tak mało w życiu zależy od nas...
I teraz mam do tego takie podejście (we wszystkich aspektach życia)
Robić to co do mnie należy, najlepiej jak potrafię, a resztę pozostawić Bogu... ja sama tak mało mogę dlatego mówię: Panie TY się tym zajmij!
No i trzeba ufać, ufać i jeszcze raz ufać!!!

A tak w ogóle to witam Was dziewczyny

_________________


Mama Aniołeczka - 24. 08. 2007 (13tc)

zgadzam sie monisua!
miałam wspaniały plan. konczyła mi sie umowa w pracy, nareszcie nie musiałam sie szarpac, no i nie zostawiłabym pracodawcy na przysłowiowym lodzie. doszłam do wniosku, ze w naszym zyciu przyszedl czas na kolejne dziecko... czułam sie na siłach. synek odchowany. mąż nareszcie dał sie przekonac... i co? wola Boza była inna, choc mnie sie wydawało, ze wspołpracuje z Bogiem przy tym planowaniu...
zawsze modliłam sie "wola twoja Panie". ale jak straciłam dzieci zrozumiałam sens słow tej modlitwy. zawsze wierzyłam, a jak utraciłam moje aniołki wiara stała sie moja jedyną ostoja. po ludzku to co sie stało jest trudne do pojęcia.
teraz jeszcze bardziej niz kiedykolwiek oddaje wszystko w rece Boga. owszem staram sie robic wszystko jak najlepiej, ale przyjmuje to co mnie spotyka z wiekszym spokojem. i wcale nie mam poczucia bezsilnosci, czy bezradnosci. ufam i mam nadzieje. wiem, ze Bog nas zawsze wysłuchuje. i odnajduje swoje spełnione prosby na co dzien. czasem maja tylko inna oprawe

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

Witam was dziewczyny.
Wczoraj dostałam odpowiedź od sióstr że wysyłają pasek św. Dominika, teraz pozostaje tylko czekać...
Ja po poronieniu miałam chwile słabosci i bardzo się zamartwiałam co będzie dalej, czy dane mi bedzie nosić pod serduszkiem mój mały cud ale odkąd znalazłam ten watek już nie mam wątpliwości i wiem że tak będzie.

_________________


Gdyby nasza miłość mogła ocalić nasze dzieci, nigdy by od nas nie odeszły.....

Gosia zgadzam się w 100%!!!, mnie też się wydawało, że to najlepszy czas.. wszystko według mnie tak ładnie się układało i zgadzało...

Rybko, chwile wątpliwości, lęku i słabości chyba miała każda z nas (przynajmniej ja miałam i czasami teraz też mnie dopadają) ale ważne jest to co z tym zrobimy. Normalne jest to, że boimy się bólu, cierpienia... Pan Jezus też się bał...

_________________


Mama Aniołeczka - 24. 08. 2007 (13tc)

dziewczyny jesteście super!!!!!!!! wasze słowa docierają do mnie i czuje się jak by ktoś mi walił młotkiem w głowę. ja jeszcze nie otrzymałam mejla od sióstr ale czekam cierpliwie. Wybieram się dzisiaj do szpitala do mojej drogiej koleżanki zobaczyć malutkiego Maciusia. Pozdrawiam was gorąco.

no no, z tym młotkiem to delikatnie proszę

_________________


Mama Aniołeczka - 24. 08. 2007 (13tc)

mam nadzieje, ze ten młotek jest gumowy

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

ja też czuję w sobie siłę i nadzieję, że teraz szybko uda mi się zajść w ciąże i donosić maleństwo do szczęśliwego zakończenia.
Pasek dostałam dzień po tym, jak dowiedziałam się, że jednak poroniłam. Najpierw zaczęłam płakać i mówić, że już za późno, że przecież już po wszystkim. Ale gdy pierwszy raz z paskiem uklękłam i pomodliłam się do św. Dominika najpierw ogarnął mnie blogi spokój. I wiedziałam, że to dzięki sile modlitwy. A teraz, gdy mijają kolejne tygodnie od poronienia i jednocześnie moich modlitw do św. Dominika, jestem pełna nadziei, że zaraz się uda.
Wstyd się przyznać, ale nie dostaję @ i już mam w głowie myśli, że może to już? Tydzień po skończonym krwawieniu towarzyszącemu poronieniu znów zaczęłam normalnie krwawić, ale trwało to tylko 2 dni. Więc nie wiem w zasadzie, czy była to @, czy nie. I nie wiem jeszcze jak mam liczyć cykle, ale póki co od 2 tygodni bolą mnie piersi i brzuch pobolewa bardzo delikatnie, temperatura o dwie kreski wyższa, więc znów mam nadzieję:)
Dziś rano powiedziałam mężowi, że tak fajnie bolą mnie piersi, że przypomina mi to ten piękny czas, gdy byłam w ciąży.
boję się, że znów za mocno o tym wszystkim będę myśleć i zacznę się doszukiwać w sobie sygnałów. A potem znów te rozczarowania gdy przychodzi @.
Bardzo się cieszę, że trafiłam na to forum. Wcześniej byłam na "październikowych ciężarówkach". I mam nadzieje, że szybko będę mogla się przenieść do działu "ciąża"
Pamiętam w moich modlitwach o Was.

_________________

Agawasiel ja tez byłam na październikowych ciężarówkach

_________________


Gdyby nasza miłość mogła ocalić nasze dzieci, nigdy by od nas nie odeszły.....

racja Rybka, pamiętam:) Tym bardziej miło, że się tu spotykamy.
Bardzo dawno tam nie zaglądałam.

_________________

Ja wolałabym być tam nadal ale cóż.... taka była wola Boga. Na początku podczytywałam październikówki i oglądałam w galerii zdjęcia i ryczałam wtedy jak bóbr. Teraz już dawno mnie tam nie było...

_________________


Gdyby nasza miłość mogła ocalić nasze dzieci, nigdy by od nas nie odeszły.....

ja właśnie dlatego tam nie wchodzę, żeby się nie dołować od nowa. Że ja też mogłam już wklejać zdjęcia, słuchać serduszka, kupować ciuszki i takie tam.
Nie chcę od nowa wszystkiego rozpamiętywać.
Damy radę Rybka! Tka jak inne dziewczyny tutaj. Zobacz ile tu już szczęśliwych zakończeń, mimo wcześniejszych niepowodzeń.

_________________

Dokładnie dziewczyny, nie dołować się, tylko brać się do roboty

dziewczynki piękne słowa!
ja po dwóch poronieniach postanowiłam odczekać cierpliwie 6m-cy bo uznałąmz,ę to drugie poronienie było moją winą i gdybym dała organizmowi odpocząć byłoby dobrze...ale Bóg zadecydowął inaczej-przedłużył mi cykl i zaszłam w ciaże w najpięknejszym dniu w roku-Boze NArodzenie(19dc).Oczywisćie nie powiem,ze nie dopada mnie strach,zwłaśzcza kiedy coś boli od razu mi się przypomina,ale zaraz wtedy myślę-nie,św Dominik nie pozwoli mi Cie zabrać!Bóg nam to wynagrodzi i będziemy już zawsze razem!modlę się i jest mi dobrze.Każde usg daje mi tyle nadziei...teraz dowiedziałąm się,ze z powodu czyszczeń łożysko ułożyło się prtzy ujściu i musze jeszcze bardzej uważać-uważam i wierzę!tak bardzo chcę poczuć piękno macierzyństwa!!!

_________________

asiek na pewno poczujesz piękno macierzyństwa życzę CI tego z całego serca :) a Bóg pomoże nam wszystkim musimy mieć nadzieje prawda? Pozdrawiam

Asiek pięknie to powiedziałaś. Tak dziewczyny musimy wierzyć, że przyjdzie taki czas, że pojawią się te 2 kreseczki, a wtedy poczujemy na nowo te cudowne mdłości, bolące piersi itp. Trzymajcie się cieplutko

Witam dziewczyny.
Jak tam u Was dzień kobiet? Kwiatuszki już w wazoniku?

Witam was cieplutko, jestem nowa i mam nadzieję że mi pomożecie.
do gosia1975: mam do Ciebie pytanko gdzie przyjmuje dr Witych w Chełmku? Czy chodzisz do niego prywatnie?

Czy ktoś ma jeszcze zdanie na temat dr Bieli lub Babuli.
Ja pierwszą ciaze straciłam, a obecnie od 7 miesiecy nie mogę zajść w kolejna. Potrzebuję jakiegoś dobrego lkarza z Ośwęcimia lub okolic, który będzie mi w stanie pomóc przy kłopotach z zajściem w ciążę. Prawdopodobnie moge nie mieć owulacji.

witaj olenko. własnie poleciłam ci dra witycha na wątku Oświęcim tak chodze do niego prywatnie. ale juz 2 razy leżałam na ginekologii w tychach w ramach nfz. posyłam priv z nrem do rejestracji w chełmku. dr przyjmuje tylko w piatki. najlepiej rejestrowac sie na poczatku tygodnia
pozdrawiam!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)