Dziewczyny, a czy Wy jak pisałyście/dzwoniłyście do sióstr, to opowiadałyście swoją historię czy po prostu tylko prosiłyście o modlitwę i pasek?

...waham się jeszcze czy w ogóle do nich pisać, bo resztki mojej wiary i nadziei prysnęły w zeszłym tygodniu (po 3 latach starań, dwóch operacjach, z czego jednej, która zakończyła się dla mnie ciężkimi powikłaniami ze względu na błąd lekarza, po wielu miesiącach różnych badań i monitorowania cykli (w czasie których tak naprawdę nie stwierdzono żadnego poważnego problemu), po 5 inseminacjach i po in vitro zaszłam w końcu w ciążę... tyle, że moja radość trwała niecałe 3 tygodnie - zeszłotygodniowe usg pomimo książkowych objawów ciążowych (wysoka i przyrastająca beta, powiększone i obolałe piersi, straszne mdłości, które wciąż trwają...) stwierdziło, że nie ma płodu. musiał obumrzeć lub poroniłam go wraz z jednym małym plamieniem jakiego dostałam na początku ciąży... a teraz czekam aż mi podadzą w środę tabletki poronne, żebym wydaliła to, co zostało...

tak więc perfidia losu nie ma chyba granic... w takim momencie naprawdę ciężko jest wygrzebać jakąkolwiek wiarę... ale może czas zagoi częściowo rany i zbiorę jeszcze siły na uwierzenie i modlitwę?

orlinko!
naprawde mi przykro wiekszosc z nas na tym watku ma za sobą okropne przejścia. zagladaj do nas, zanjdziesz tu zrozumienie i wsparcie.

ja piszac do siostr maila, opisałam im swoja historię. list nie był długi, ale zawarłam w nim najwazniejsze dla mnie informacje - fakty , emocje i uczucia. nie zapomnij podac adresu, zeby siostry miały gdzie przesłac pasek. oczywiscie jesli sie zdecydujesz.

pozdrawiam cie serdecznie!!!!!!!!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

anetko!
dziekuje ci za przepiekne świadectwo wiary!!!!!!!!!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

anetko! wiesz ja mysle tak samo jak ty. nigdy nie urągałam Bogu za to co się stało. podnosiłam się i upadałam wiele razy... ale nie urągałam. dla mnie to poddanie się woli Boga jest naprawde wazne. daje mi ogromny spokój... ja pytam nie dlaczego tak sie stało tylko DLA CZEGO - tzn. jaki jest tego cel. mnie poronienia tez nauczyły w życiu wiele. wierze, ze śmierc moich dzieci nie jest bezsensowna. ona słuzy konkretnym celom. odnalazłam juz ich wiele. to zbyt osobiste, aby o tym mówic publicznie. niektóre rzeczy bardziej czuje intuicyjnie, niz o nich wiem...

anetko? dlaczego wzrusza cie mój refleks zawsze byłam szybka

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

Anetko piękne to co napisałas!!!!

Jutro bedzie zmiana tabelki więc proszę o cierpliwosc!

_________________

aneta, gosia, wiecie, zadroszczę Wam optymizmu, pokory i wiary. ja wierzyłam przez te całe 3 lata i też miałam teorię, że może jeszcze nie pora, że czegoś się muszę nauczyć, że czegoś jeszcze brakuje... aż do zeszłego tygodnia. to, co się wydarzyło zabolało o wiele bardziej niż cokolwiek innego i nauczyło jedynie, że tak naprawdę ta cała historia wcale nie musi się skończyć dobrze (w co tak uparcie wierzyłam przez kilka lat)... Jestem już zdrowo po 30... mam historię medyczną jak z Bielska do Szczecina i nawet nie mogę sobie tak naprawdę odpuścić i liczyć np. na adopcję (o czym też myślałam już wielokrotnie), bo mój mąż nie podchodzi do tego zbyt optymistycznie, a to nie jest sprawa, którą można na siłę... Ten projekt "dzieciaczek" tak naprawdę pogrążył już i inne dziedziny mojego życia - począwszy od przyziemnego (choć wciąż istotnego) samopoczucia i samozadowolenia z siebie samej jako kobiety(bo wskutek różnych eksperymentów lekarzy z lekami w ciągu tych trzech lat przytyłam prawie 12 kg... i nie mówiąc o tym, że jako kobieta czuje się niedowartościowana, bo nie umiem sprostać swojej roli jako matka podzczas gdy mojemu mężowi proponują oddanie spermy do banku nasienia, bo takie ma genialne wyniki...), poprzez wprawdzie umiarkowaną, choć niestety obecną falowo depresję objawiającą się brakiem motywacji i chęci (np. w pracy, w rozwoju osobistym, w kontaktach ze znajomymi, itp). jednym słowem odkąd zaczełam próbować zajść w ciążę, ilość porażek (i to coraz poważniejszych) spowodowała, że z pełnej wiary i nadziei, optymistycznej osoby, której się wszystko chciało stałam się stopniowo zamkniętą w sobie, depresyjną, niespełnioną kobietą. ostatnio przed tym in vitro zebrałam jeszcze siły na ten ostatni jak mi się wydawało wysiłek i naprawdę szczerze wierzyłam, a potem kiedy zaszłam w ciążę - zupełnie nie myślałam o problemach - jakoś wierzyłam, że wszystko będzie dobrze. ale jak widzicie - nic z tego... wyniki są nieubłagane...

Orlinko wiem że to zabrzmi co najmniej absurdalnie i może nieadekwatnie do Twojego bólu...ale niech zostanie choć ta malusieńka iskierka,nie gaś choć tego... ja na prawdę życzę Ci i wierzę, że z niej rozpali się wielki ogień miłości i macierzyńskiej radości....

Będę pamiętać w modlitwie o Tobie... pisz tu jak jest Ci ciężko, wyżal się i wykrzycz... jeśli tylko masz ochotę, nie zostanie to bez echa... !!

_________________

orlinko!
dla mnie to nie teoria, tylko moje zycie! w moim odczuciu bez wiary jest nic nie warte...
historia kazdej z nas jest inna. ale jesli dziecko determinuje wszystkie nasze wysiłki i stale spotykaja nas porażki, to niestety musi rzutowac na całe nasze zycie...
Bóg uzdalnia nas kobiety do macierzyństwa! uzdalnia i powołuje. ale moze sie ono realizowac w rózny sposób, np. przez adopcje formalna czy duchową, czy tez w ogóle przez pomoc innym. ale i kobiecość ma rózne oblicza... i tak - czy kobieta po mastektomii jest nadal kobietą? oczywiscie, ze tak. czy kobieta nie majaca dziecka jest kobietą - oczywiście, ze TAK.
w twoim poscie jest bardzo wiele watków - ale przekonałąś się juz sama, ze jestes zdolna do zajścia w ciąze! moze trzeba jeszcze czasu i badań, aby ją utrzymać... ale czy w twoim odczuciu juz sam ten fakt nie jest optymistyczny...? jestes płodna!!!!!!!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

no cóż, z płodnością wydolną do 5 albo 6 tygodnia ciąży daleko nie zajdę ale rzeczywiście można się w tym dopatrzeć jakiegoś kroku do przodu...

ja po prostu chyba nie mam siły na ciąg dalszy... na dalsze in vitro, na dalsze bieganie do kliniki, na dalsze próby. tymczasem lekarze są nieubłagani i twierdzą, że ja nie mogę czekać... tak więc kółeczko się zamyka i stąd moja frustracja....

orlinko, naprawde cie rozumiem. ja z taka płodnościa próbuje posunąc sie krok do przodu juz prawie rok. melanie i tymonka straciłam mniej wiecej w tym samym czasie...
ale nie trace nadziei i walczę. a tez jestem juz po 30stce.
postanowiłam, ze zrobie wszystko co w mojej mocy. reszta jest wolą Boża!!!!!!!!!!!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

Gosiu oczywiście Twój refleks jest ujmujący ale wzruszają mnie Twoje słowa, wszystkie posty z tej strony. Pewnie jestem rozchwiana emocjonalnie i nie trudno jest mnie wzruszyć czy doprowadzić do łez ale jak Ciebie czytam to mi sie gorąco robi, a jeśli mowa o Bogu to jest u mnie moment....... wzruszenie pozytywne oczywiście a nie rozpacz..
Orlinko spróbuj to wszystko sobie jeszcze raz poukładać... wycisz się, uspokój.... Spędzaj z ukochanym kazdą wolną chwilę, przytulaj sie do niego jak dziecko bo to przeciez przy mężczyznach czujemy sie jak prawdziwe kobiety a im bardziej wydajemy sie być od nich słabsze to tym bardziej jesteśmy kobiece. Jesteś pełnowartościową kobietą, masz wielkie serce, posiadasz potrzebę bycia matką, która kiedys zostanie zaspokojona a przede wszystkim nie jesteś sama i masz przy sobie swojego mężczyznę,z którym kiedyś przysięgaliście sobie "w bogactwie i ubóstwie, w szczęściu i nieszczęściu, na dobre i na złe....."
Mocno Was pozdrawiam!!!!!!!!

anetko! i tych pozytywnych wzruszeń i ciarek po plecach powinno być tu jak najwiecej! ja niejednokrotnie doswiadczam tego o czym piszesz, jak czytam wasze świadectwa!!!!!!!!!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

Dobrej nocy kochane!! Ja ukochanego mam za morze, lasem ale zamknę oczy i już będzie

Fakt piękne słowa dziś padły!

_________________

WItam Was serdecznie drogie forumowiczki, jako ze jestem tutaj nowa:) przedstawie sie grzecznie:) mam na imie kaja lat 26 pare dni temu skonczone:) staramy sie o fasoleczke 17 miesiecy, o pasku sw Dominika dowiedzialam sie z podobnego forum i nosze go codziennie nieustajac w modlitwie, czytajac wasze posty wasze problemy i rozterki tak wiele mozna odnalezc tego co sie samemu przezywa... kochane ufam ze tutaj mnie przygarniecie i bede mogla jak juz wiele z was powiedziec kiedys mam fasolke... ufff to narazie na tyle mam nadzieje ze sie rozkrece i bardzo sie ciesze ze jest takie forum pozdrawiam wszystkie:)

witaj kaju!
skoro juz sie do nas ujawniłas to mam nadzieje, ze juz u nas zostaniesz zagladaj tu tak czesto jak mozesz i jak potrzebujesz!!!!!!!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

Dziekuje Gosiu za powitanie bede tutaj jak najczesciej bo bardzo tego potrzebuje:) dzis trudny dzien @ przyszla ehh a juz mialam nadzieje ze jej nei bedzie... no dobra wiem wiem glowa do gory i trzeba bedzie zakasac rekawy do nowych prob:):) pozdrawiam raz jescze

tak jest! nowy cykl - nowe mozliwosci
pozdrawiam!

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)