Witam, jestem nowa...od kilku tygodni przymierzam się, że napisać o mojej tragedii...myślałam ,ze jak poczekam to bedzie mi latwiej o tym pisać , ale tak nie jest...nie potrafię o tym spokojnie pisać, mówić...od razu reaguję płaczem...
Straciłam dziecko...moje pierwsze planowane dziecko...córeczkę Tosieńkę...15 czerwca minęly 2 miesiące....
pod koniec ciązy mialam problemy ze snem, bolaly mnie biodra, dodatkowo mialam uporczywe zaparcia...zrobilam sobie podstawowe badania krwi, mimo tego oslabienia wyniki byly b.dobre...na następny dzien wizyta u ginekologa, z dzieckiem wszystko w porządku, ktg wzorcowe, ogolnie cala ciąza - można by rzec wzorcowa... to był Wielki Tydzień...pozniej święta...Niedziela Wielkanocna - probowalam nadrobić w jedzeniu, bo trochę zmizernialam... Poniedziałek Wielkanocny - kolejny dzień obżarstwa...wieczorem powrot do domu...bylam b.zmęczona, polożylam się przed tv,pamiętał lecial wtedy w tv film " Cast away" ...nagle chwycił mnie skurcz z prawej strony , zaczelam masować brzuch, myslalam ze mala spi, probowalam ja obudzić...zero reakcji...powiedzialam o tym męzowi, postanowilismy pojechac do szpitala...a w szpitalu na izbie przyjec powiedzialam ze nie czuję ruchow dziecka , zrobili mi ktg a pozniej usg potwierdzilo- zatrzymanie akcji serca dziecka, pamiętam wzrok lekarza wbity w monitor....nie wiedzial jak mi to powiedziec...ktokolwiek to przeżył wie co wtedy czulam... a pozniej juz wszytsko sie dzialo jakby poza mną...następnego dnia rano, wizyta mojego ginelokologa i jego niedowierzające spojrzenie...pozniej tlumaczyl mi dlaczego w moim przypadku lepszy jest mimo wszytsko porod naturalny, ktory zaczal się ok godz. 11, a skonczyl następnego dnia rano po godz 8.00. Porod byl b długi i bolesny, myślalam ze padnę trupem z wycieńczenia...ale nie bol fizyczny byl najgorszy w tym wszytskim...najgorsze bylo to ze nie uslyszalam placzu dziecka tuz po porodzie....tak jak slyszalam to obok za sciana...dostala moją spiąca Tosienke na rece...moglam sie z nią pozegnac...
((((((((
wtępne oględziny dziecka nic nie wykazaly, dlatego podjęlismy decyzję o sekcji zwłok..., ktora niestety tez nic nie wykazala...nie wiadomo co bylo przyczyną smierci dziecka...mam pewne przypuszczenia, dopiero po porodzie natknęlam się na informacje na temat choroby zwanej cholestazą ciązową, wczesniej nie wiedzialam ze taka choroba istnenie, gdybym miala o niej pojęcie znajac swoje przewrazliwienie od razu polecialabym zrobic badania pod tym katem, z tego co pamitęm mialam podobne objawy, niestety nie mogę tego sprawdzic, badania krwi zrobilam miesiąc po porodzie i wyniki byly juz w normie...ale z tego co wiem, wszytsko wraca do normy tuz po porodzie...
obecnie jestem po wizycie u hematologa, czekam na wyniki badan pod kątem zespołu antyfosfolipidowego, pod koniec lipca czeka nas wizyta u genetyka.
Fizycznie doszlam juz do siebie..ale psychicznie nie potrafię, sa dni nieliczne kiedy mam dobry humor...ale sa czesto takie kiedy potrafię plakac caly dzien, dzisiaj przeplakalam pol dnia w pracy, nie potrafie się skupić na niczym skupić...sadzialam ze potrafie sobie sama pomoc, ze mysl o kolejnym dziecku, ciązy bedzie mnie motywowac do dzialania...ale mylilam się...czuje silną potrzebę porozmawiania z kimś kto przezyl to samo co ja...pomózcie mi przez to przejsc z nadzieją i wiarą...proszę...
chcialabym przytulić moje dziecko, ale nie mogę...jedyne co moge i robie to zapalenie znicza przy jej maleńkim grobie...
Wszystkie mocno trzymamy kciuki za Ciebie, zebyś sie odnalazła po ty, wszystkim. Wiemy jak wielki jest Twoj ból bo go doswiadczyłyśmy, reagujemy natychmiast, bo zdajemy sobie sprawe , ze licza sie minuty, wiemy jak wiele mozna zniesc bólu przez ta minute... A prawda jest taka, ze nikt nie zrozumie zrozpaczonej matki tak samo jak inna zrozpaczona matka. Kobiety które posiadaja zdrowe dzieci i nie doswiadczyly nigdy tej tragedi nie sa w stanie nawet polowicznie wyobrazic tego co czujemy my... Mamy które czekały na swoje dziecko, modlily sie o jego zdrowie i nie dane im bylo nawet przytulić, pocałować, usłyszeć płaczu...
