No właśnie. Jakiś procent męskiej populacji na pewno nie był by w stanie tego zaakceptować, kolejny procent podjąłby się próby, która spaliłaby na panewce, następnemu ta próba by się udała, a dla ostatniego pokochanie czyjegoś dziecka tak jak swojego zupełnie nie stanowi problemu. Wszystko zależy od faceta. Ważne żeby sprawę postawić jasno: mam dziecko/dzieci, jeśli kochasz mnie musisz zaakceptować ten fakt i być dla Nich ojczymem. Bo moje dzieci to moje życie, jeśli chcesz w nie wkroczyć, musisz je pokochać.
Zakładając, że nie miałabym Męża i szukała mężczyzny dla siebie, nie wyobrażam sobie, żeby nie kochał i nie akceptował mojego dziecka. Wolałabym radzić sobie sama, aniżeli być z kimś takim.

Wszystkie samotne dziewczyny, głowa do góry. Ja wierzę w to, że kobieta z dzieckiem nie odpada w przedbiegach. Wszystko jest kwestią czasu, życzę Wam wszystkim znalezienia drugich połówek.

_________________

W zupełności zgadzam się z Tobą. Boję się jednak takiego procesu : poznaję faceta, randki, spotkania, później jakieś bliższe spotkania, zostania na noc np, w końcu mieszkamy razem i po jakimś czasie okazuje się, że są zgrzyty, między dzieckiem z nim. Albo, że dziecko jest zbyt absorbujące itd. Tego nigdy się nie przewidzi dlatego po prostu taki lęk mnie paraliżuje. Z kolei niby warto się przekonać, ale kosztem dziecka, bo jak nam nie wypali, to znów zmiana w życiu, dla dziecka duża zmiana.

no ja jestem wlasnie w tej sytuacji i musze dobrze przemyslec co zrobic... szkoda dziecka jeli jest za ojczymym...i szkoda jesli miala byc pokrzywdzona patrzac na klotnie rodzicow...

_________________
"MIŁÓŚĆ dla Niego to nastrój, nic więcej.
Dla NIEJ zaś miłość to życie lub śmierć..."

Ella Wheeler Wilcox

Nie ma co się "blokować" na nowe znajomości, wszystko powoli, delikatnie, bez pośpiechu Ja tam generalnie uraz duży mam - trochę przeszłam, mnóstwo łez wylałam ( wiem, że nie ja jedna ). I tak dwa tygodnie temu na placu zabaw spotkałam "kolegę", z którym kiedyś się spotykałam Był z chrześniakiem swoim, porozmawialiśmy, dzieciaczki się bawiły, później spacer na kaczki, karmienie ich, lody, wieczorem grill, a weekend majowy spędziliśmy w czwórkę, ja z Wiki, M i Jego chrześniak, nad jeziorem, w domku ... Też miałam wątpliwości czy jechać? Jednak pojechałam, wyjazd był bardzo udany. M ma super podejście do dzieci, maluchy Go bardzo lubią. Spotykałam się z Nim jak miałam 17 lat czyli przed zajściem w ciążę jeszcze. Ach .. nie wiem co to będzie, nic sobie nie wmawiam, nie wkręcam, obawy odłożyłam na bok, bo i po co?. Po co na zapas się zamartwiać. M. jest wujkiem M dla Wiki i tak na razie zostaje.

_________________

Anula fajna historia milutka.
A pożyczyłaś metrówkę

Czy ma szanse? maaarne.
Poki co ja tak mysle.
2 lata prawie spotykalam sie z chlopakiem... na poczatku bajka...... zakochalam sie... potem poznal Kamila.... 2 dni bosko,pozniej coraz gorzej........ Pytania "dlaczego nie poczekalam za nim" ....... a co mozna wtedy facetowi odpoiwedziec?
Nie radzil sobie........ jak mlody byl u ojca to bylo super, jak zostawal to juz gorzej.
W niedziele podjelam rozmowe: radzi sobie z tym czy nie? woz albo przewoz. odpoiwedz brzmiala NIE!

Czuje sie jakbym po mordzie dostala. Mam zal do siebie i o to, ze nie zareagowalam wczesniej. Ze pozwolilam sobie na prowadzenie tych rozmow coby bylo gdyby... ze gdyby Kamila nie bylo to "bral by mnie od razu", ze takiej dziewczyny zawsze szukal...ale bez dziecka

Do dupy z tym wszystkim.

_________________

GOYA, myślę jednak, że...to chyba nie był odpowiedni facet dla Ciebie. Moim zdaniem miłość jest uczuciem bezwarunkowym, pokochał Ciebie, to i Twoje dziecko w czym mu przeszkadzało....? To część Ciebie...
Chyba troszkę niedorośnięty ten facet. Nie masz czego załować. Serio.

wierze ze Ci ciezko teraz ale ja tez mysle ze nie ma czego żałować,gdybym ja poznała faceta który bymi powiedział ,że dziecko mu jednak przeszkadza to bym go kopneła w dupe szczerze mówiąc.Ja narazie spotykam samych facetów których ja nie inetresuje jako kobieta chyba...bo nie mówia nic o dziecku ,nie mówia ze im to przeszkadza ale poza kilkoma randkami to jakos nic sie nie dzieje u mnie,już nie wiem co jest ze mną nie tak a mam już dosyc samotnych dni i nocy.

Melisa a jak długo jesteś sama?

od półtora roku mieszkam sama...jakies pół roku temy facet z którym myslałam ze mi wyjdzie -niestety zrezygnował,z dnia na dzien-przezyłam to bardziej niz rozwód z mężem.Od tego czasu nie spotykam na swojej drodze nikogo kto by sie mna zainteresował.szkoda ale nic na siłe oczywiscie-może jeszcze nie czas...ale bardzo mi brakuje drugiej osoby ,nie jestem stworzona do zycia w pojedynke

Pół roku to jeszcze mało, w sensie, że świeże...
Ja jak odeszłam od mojego ex to zaczęłam nagminnie spotykać się z facetami, poznawałam ich przez internet, to były szybkie niezobowiązujące randki, bo tylko na takich mi zależało, seks, trochę rozmowy i tyle.
Postanowiłam z tym skończyć, spotkałam takiego fajnego , ale czuję podświadomie, że to nie to, choć bardzo mi na nim zalezy, to chyba podświadomość mówi mi, że to nie to, bo pociąga mnie, jest super, ale mam wrażenie, że do wspólnego życia chyba sie nie nadaje.
Dzisiaj niestety z moim przyjacielem chyba za daleko zabrnęliśmy, powiedział mi, że chciałby coś więcej w sensie związku,
o ja pieprze .... mam dość.

koło mnie tez kresiło sie troche facetów ale na randkach sie konczyło,mój kolea powiedział mi ze odstraszam facetów bo juz na wejsciu daje odczuć ze moje wymagania sa duze,podobno faceci tak wyczuwaja.Jakis czas temu poznałam fajnego faceta i podobnie jak Ty widze ze raczej nie bedzie nam po drodze,a szkoda bo mi sie bardzo podoba i ma w sobie to coś

Tak,bo oni to by chcieli zeby ich brac jak stoja smierdzacy, bez zadnych zasad, panow i wladcow..... za to oni wymagania w stosunku do kobiet moga miec nie wiadomo jakie... wrrrrrr
Cieta na facetow teraz jestem

_________________

Ja odbieram to tak: jak kobieta jest zamknięta w sobie, niedostępna w sensie rozmowy to facet rzeczywiście spasuje.
Sama tak mam w stosunku do facetów.

I to nie jest kwestia odstraszania, po prostu sytuacja nie jest sprzyjająca.

Ale ja jestem bardzo kontaktowa-z kazdym mam temat do rozmowy,lubie ludzi i zawsze łatwo mi było zawiązać znajomości-teraz tez ale na tym sie kończy,nie ma nic dalej,jestem jednak zdania że jak mam miec kolejnego palanta to lepiej moze niech będe sama bo nie potrzebuje kolejnych problemów.

Nie , no szukać na siłę nie, odpada.
Traktuj ich luźno . Jako dobrą zabawę, a może później coś z tego będzie. Teraz dopiero w wieku 30 lat tego się nauczyłam. Wcześniej wszystko brałam zbyt serio i dosłownie.

Witajcie dziewczyny, i ja sie dolacze do rozmowy chociaz widze, ze od dawna zadna nic nie napisala.
Jestem samotna mama dwoch cudownych istotek.
I uwierzcie mi, ze sa faceci, ktorzy pokochaja i Was i Wasze dziecko. I to nie jedno - nawet dwojke
Najwazniejsza jest szczerosc od poczatku. Facet musi wiedziec w co sie ze tak powiem "pakuje" i musi byc swiadomy, ze oprocz Was sa jeszcze dzieci.
Ja takiego spotkalam wiec jestem zywym przykladem na to, ze my samotne matki nie jestesmy skreslone tylko dlatego, ze mamy dzieci.
A spojrzcie na to z tej strony: taki mezczyzna docenia bardziej kobiete. Widzi, ze jest niezalezna, jak sobie swietnie sama radzi z dzieckiem. To jest wszystko na plus dla nas!
Wiec glowa do gory dla samotnych mam bo tacy faceci naprawde istnieja!

_________________

moze i tacy są ale napewno nie jest wielu

W moim przypadku wydaje mi się to niemożliwe. Dlaczego? Nie chodzi mi o to ,czy facet pokocha czy nie, tylko czy ja dopuszczę do NAS, do swojego dziecka kogoś obcego. Jakoś ciężko mi wyobrazić sobie ,że ktoś się wtrąca w wychowywanie mojego syna, albo co gorsza podniesie głos, spojrzy krzywo... nie potrafię sobie poradzić z taką wizją, więc unikam i odpycham kazdego kto się próbuje zbliżyć. wiem ,że robię żle i myslę żle i pewne przydało by mi się pranie mózgu, ale na dzień dzisiejszy tak to wygląda.

_________________

Kamyk, mam podobnie - owszem nie stronię od facetów, ale zawsze wycofuję się w momencie, kiedy uznaję, że za daleko zabrnęło - właśnie po to, aby nie dopuścić do takich dylematów.