No to zakładam temat
W sobotę 02.02. o godz.16:15 coś ze mnie chlupnęło
w sumie nie było tego dużo, ale poleciałam pędem do łazienki. Przy wycieraniu zobaczyłam krew, więc szybko zadzwoniłam do swojego gin, który powiedział "proszę jechać na oddział", no i pojechaliśmy.
Oddział, godz.ok.17-stej. Najpierw zrobili mi KTG, zmierzyli ciśnienie, zbadali rozwarcie - oj bolało. Nie bardzo chcieli wierzyć, że to 35 tydzień i zrobili kolejne USG, obejrzeli moje poprzednie, które miałam przy sobie. Zastanawiali się nawet, żeby mnie przewieźć do kliniki, gdzie by mogli się zaopiekować wcześniakami, ale w ostateczności nie wypuścili mnie, tylko wzięli na obserwację.
Dostałam zastrzyk na rozwinięcie płuc małego, zapas podkładów z ligliny, które przy każdej zmianie musiałam pokazywać siostrom.
Dali mi również jakiś zastrzyk na uspokojenie, żebym mogła sobie odpocząć przed porodem, bo był nieunikniony. Spałam po nim jakieś 3 godziny, do ok.1.30, a potem tylko czuwanie do rana, bo ciągle się wody sączyły i bolały mnie plecy.
Rano KTG, badanie rozwarcia, kolejny zastrzyk na płuca małego. Potem lewatywa i wkońcu mogłam sobie pochodzić, bo w nocy oczywiście tylko leżeć. Miałam sprawdzać co ile i jak długo trwają skurcze, które de facto bardzo słabo czułam
ale wyszło mi średnio co 2-2,5 min po 15-30 sekund.
O godz. 8-mej lekarz pyta mnie czy zgadzam się na cesarskie cięcie, bo nie chcą ryzykować - moje podwyższone ciśnienie (nie pamiętam więcej uzasadnieniń
) Nawet 5 minut na zastanowienie mi nie dali, bo zaraz wpadła pani anestezjolog i przeprowadza ze mną ankietę. Zanim weszła, to lekarze i położne kazały milczeć, że piłam wodę.
Byłam zszokowana tym wszystkim, założyli mi wenflon, wstrzyknęli coś na "otępienie" czy jakoś tak, założyli cewnik i zaprowadzili na salę operacyjną. Tam kazali się rozebrać i położyć - na samo wspomnienie mam dreszcze.
Anestezjolog widziała, że się bardzo denerwuję, zresztą jej to powiedziałam, więc mówiła do mnie jak do małego dziecka, co muszę przyznać działało jak balsam. Założyli mi czepek na głowę, poinstruowali, że lekarz zaraz zacznie mi brzuch myć i wtedy mnie uśpią. Pamiętam tylko jeden wdech, przy drugim już spałam.
Z wybudzeniem miałam problem, trzęsłam się, nie umiałam złapać tchu, a tym bardziej im o tym powiedzieć. Dopiero jak wyciągnęli mi rurkę z gardła było lepiej, ale i tak było ciężko nabrać powietrza i starać się oprzytomnieć. Jakimś cudem przenieśli mnie na drugie łóżko, ubrali w szpitalną sexi koszulę, na brzuchu położyli worek z piaskiem i przykryli 3-ma kocami, tak się trzęsłam. Przewieźli mnie na porodówkę, gdzie przeleżałam prawie 3 godziny w asyście mojego kochanego męża, który czuwał, żebym nie zasnęła i który zwilżał mi usta, bo oczywiście pić nie wolno. Dostałam chyba ze trzy-cztery kroplówki. Na salę przewoził mnie mąż z położną. Zdjęcie Maciusia pokazał mi dopiero po południu, bo ja ciągle przysypiałam.
Dzień drugi - kroplówka x 2, usunięcie cewnika i wstajemy z łóżka. Brzuch boli jak cholercia, ale z pomocą sióstr wstałam i zrobiłam najpierw krótki spacer wokół łóżka. Oczywiście zastrzyki przeciwbólowe dostawałam, na początku bez proszenia, a potem na żądanie. Mogłam wkońcu więcej pić.
Dzień trzeci - chodzimy, pijemy ile chcemy, a na śniadanie, obiad i kolację kleik - feee, dobrze, że mogłam zjeść biszkopty
Dzień czwarty - normalne jedzenie, lewatywa
Dzień piąty - j.w. i wypis do domu, po uprzednim zbadaniu i zdjęciu opatrunku na szwie. Wypisali mnie wcześniej z uwagi na to, że Maciuś był już w klinice i leżałam sama bez dziecka.
To tyle.
byliście dzielni 
