Kobitki kochane!
Jakie to dziwne, zobaczcie - w ogóle się nie znamy, pochodzimy praktycznie z różnych stron Polski (nie tylko), pewnie dzieli nas więcej niż łączy, ale, no właśnie to co nas zbliża do siebie to wielkie pragnienie bycia matkami, zafasolkowania i przeżycia najpiękniejszych 9 miesięcy w swoim życiu.
A to - to jest już BARDZO dużo.
Dlatego cieszę się, że mnie tu miło witacie.

Dziękuję za wpisanie do tabelki. W kupie jakoś raźniej

Noo lepiej Chanell zeby tej kupy nikt nie drażnił bo może miec przechlapane

Tabelka zmieniona

_________________

Anca 84 !!!
Masz całkowitą rację! Tyle zdeterminowanych kobiet - jakby nas kto rozdrażnił mogło by być ostro...

Oooo tak
Widzę że mieszkamy nie tak daleko od siebie a czym się zajmujesz? Co porabiasz?? Studiujesz pracujesz??

_________________

cześć dziewczyny nie pisałam jeszcze na tym temacie ale czytałam Was...
witam mam na imię Kasia
15 października poroniłam...
po paru tygodniach opisałam swoją historie i wysłałam ja siostrom Dominikankom odpowiedź przyszła błyskawicznie i od 6 grudnia noszę paseczek i modlę się do św. Dominika...
ciąże straciłam w 6 tygodniu po prawie 2 latach starań nie wiadomo dlaczego, lekarza powiedzieli żebym odczekała z mężem jeszcze do końca stycznia, żeby dostała choć 2 miesiączkę i wtedy zaczęła starania o kolejną dzidzię, stało się jednak inaczej
wczoraj zrobiłam test ciążowy ponieważ zawsze regularna miesiączka a ta opóźniła mi się o 4 dni
wyszły piękne 2 tłuściutkie kreski, które naprawdę zawdzięczam Bogu i modlę się żeby nasze dziecko pozostało z nami na całe życie...
dziewczyny wiara czyni cuda

również wam wszystkim życzę owocnych starań i dużo wiary bo naprawdę każdej z nas się uda

_________________

Cóż - zbytnio to nie mam się czym pochwalić, jeśli chodzi o moją ścieżkę zawodową, bowiem skończyłam studia filologiczne (polonistyka), odbyłam staż absolwencki (Uczelnia Wyższa) a teraz aktywnie poszukuję pracy i wcale nie jest tak różowo.... Nie mogę znaleźć ciekawego zajęcia, a jak już przechodzę przez sito rozmów kwalifikacyjnych to zawsze pada nieśmiertelne pytanie "Czy ma Pani dziecko? Nie? Cóż...oddzwonimy do Pani."
Mniej więcej tak to wygląda.
Nie poddaję się, ale nie będę ściemniać, że sobie daję z tym radę.
Bo poszukiwanie pracy trwa już prawie 6 miesięcy.

Kaszmir!!!!
OGROMNE GRATULACJE!

Kaszmir - ja nie mam żadnych wątpliwości, że to sprawka św. Dominika i wielkości modlitwy....
Życzę Ci, byś była dla swojego dzieciątka całym światem i by twój bobasek wypełnił Twój świat.
Cieszę się razem z Tobą.

kaszmir!
gratulacje
chwała sw.dominikowi

_________________


http://lb2m.lilypie.com/qGGwp1.png

Melania (*2.06.2007), Tymoteusz (*30.09.2007) i Liwia (*14.03.2009)

Witam miłe panie
nie było mnie kilka dni
musze wszystko nadrobić

Noviko bąbelek śliczny

_________________




Aniołek Nikola 15.08.2007,290g-22cm (20tc)

Kaszmir wielkie gratulacje !!!!!!
Mam nadzieję że będziesz do nas zaglądac
Cieszymy się razem z Tobą
Błogosławionych 9 miesięcy....

_________________

Chanell miło Cię widzieć i powitać. Trzymam kciuki również za Ciebie. Ja też nie tak dawno dołączyłam na to forum i muszę przyznać, że dziewczynki dbają o nowych gości :D normalnie nie da się Ich nie lubić :D:D
Anca mnie też możesz uiścić w tej zaczarowanej tabelce;
Aneta 30 lat, tata Jerzy 31, Pasek i medalionik noszę od 10go grudnia. Czy coś jeszcze mam dodać? Jak cos to daj znać!
Kaszmir jak ja kocham czytać takie wiadomości!!!! Aż się gęba smieje :D Moc buziaków dla Ciebie i dzidziusia, uważajcie na siebie, jednym słowem wszystkiego dobrego;):D:D:D
Gosia1975 co u Ciebie rybko? jak mijają dni?
Sciskam Was mocno!!
Mysia gorące pozdrowionka dla Ciebie!

Anetko napisz mi tylko jak długo się staracie tabelkę zmienie wieczorem może kaszmir się dołączy wtedy nie będę musiała 2 razy zmieniac wiec czeka na wiadomosc od niej

_________________

Aneczko to już 2,5 roku długo bardzo cholercia.

Anetko nie trac wiary!!!! Moja bratowa starała się prawie 5 lat i po założeniu paseczka nie minał miesiąc z hakiem i pojawiła się fasolka!!
Tobie też tego życze...doczekasz się zobaczysz!!!!! Mocno Cię sckisam

_________________

I mocno w to wierze, dzięki za otuchę, pomaga mi to... Pozdrawiam Cie Aniu i zycze milego dnia Ja zaraz wychodze i bede wieczorem, odezwe się wtedy do Was, buziaczki!!!!

Tobie też życze miłego dnia ja tez tak doskakuję tu bo sprzątam domek i przygotowuję się na przyjęcie gości
Ściskam i pozdrawiam

KOBITKI TABELKA ZMIENIONA

_________________

Kochane koleżanki!
Trochę czasu się nie odzywałam ale codziennie tu zaglądam.Witam nowe dziewczyny których jeszcze nie przywitałam.Po prostu są dni i chwile gdy jakoś nie mam natchnienia by cokolwiek pisać .Najczęściej jest tak w momencie gdy się czymś podłamię.Pasek noszę już drugi miesiąc, narazie nic z tego modlę się codziennie.Wiem że to nie jest na zawołanie ale ponieważ staramy się już ponad 2 lata to czasami jestem już zdesperowana.Moje sytuacja jest o tyle trudna że lekarze mówią że mam niewielkie szanse aby zajść w ciążę naturalnie (endometrioza i nawracająca torbiel jajnika), że powinnam zdecydowac się na in vitro i nie zwlekać zbyt długo z tą decyzją.równy rok temu byłam operowana i po kilku miesiącach znowu nawróciła.Czasami boli czasami nie.Straszą mnie kolejną operacją ale czy to jest wyjście tak co roku się operować????Powstają nowe zrosty itp..Mam cały czas jeszcze nadzieję.Proszę Was pamiętajcie o mnie w modlitwie.Ja również pamiętam.Pozdrawiam.

Kaszmir - witaj i gratuluję dzieciaczka

Dziewczyny trzeba mieć wiarę. Ja staram się o maleństwo już sześć lat.
Rok po ślubie stwierdziliśmy, że czas na dziecko - przez wiele miesięcy starań nic, każdy miesiąc i każda @ to płacz
Zgłosiliśmy się do kliniki leczącej niepłodność zrobiliśmy badania, które nic nie wykazały - stwierdzono, że nie mogę zajść w ciąże, bo za bardzo chcę (jakiś tam hormon w przysadce blokuje inny i dlatego nici z dzidziusia).
Dokładnie w miesiąc po diagnozie zaszłam w ciąże, którą niestety straciłam bardzo wcześnie - 8 tydzień ciąży.
Ogromna rozpacz, po czym kolejne bezowocne staranka, w tym 5 inseminacji.
W 2005 roku wyjechałam do Anglii - nowe życie, nowa praca, nowi ludzie - starania odstawiliśmy na dalszy plan. A tu bach - dzidziuś. Niestety maluch urodził się w 20 tygodniu ciąży (przyczyna błędnie zinterpretowana- zakażenie wewnątrzmaciczne).
Nie muszę opisywać jaka to była dla nas tragedia - dzięki mojemu mężowi, który wspierał mnie jakoś do kończ się nie załamałam.
Pół roku później znowu- ciąża. Do tego bliźniacza- wielka radość, cud od boga.
Niestety historia się powtarza- poród w 22 a potem 24 tygodniu ciąży.
Pochowałam trzech synków.
Diagnoza niewydolność szyjki.
Kolejne pół roku potem - znowu, tym razem niespodziewanie - maluszek.
Kupa badań, leków, operacja założenia szwu.
Od grudnia noszę pasek i medalik św. Dominika, modlę się i wierzę, że teraz się uda.

_________________

Nic dodac nic ując Noviko
Pamiętam w modlitwie Martynko o to sie nie bój!!

_________________