Witam!Wiem ze ten temat był już kilka razy poruszany ale dla mnie to naprawdę problem-nasz synek ma 15,5 m-ca i sam boi sie chodzić, krzyczy jak sie chce puscic go samego, musi trzymac chociaz za paluszek i tak jest juz od dawna.Niby lekarz i rehabilitant mówią że jest wszystko dobrze ale ja i tak się boje. A kolejny problem to jest jego nieśmiałość, boi się obcych, zaraz krzyczy "nie, nie" albo płacze, jak go ośmielić?

Witaj

A powiedz, jak wygląda aktywność Waszego syna? Prowadzacie go za ręce? Czy ma szansę sam podnosić się i chodzić trzymając się mebli czy zabawek?

Druga rzecz. Mały reaguje w ten sposób na wszystkich obcych? Tj. w sklepie, na ulicy? Czy tylko takich, których kontakt musi bezpośrednio znosić, w domu itp? Reaguje tak i na dzieci i na dorosłych? Nieśmiałość to co innego niż strach

Opowiedz więcej.

_________________

nasz synek ma możliwość wstawania trzymając się mebli, stolika itp, ale za rączki tez go oprowadzamy.Ale jak chcemy go puścić samego np.idź do taty to zaraz siada.
Odnośnie jego nieśmiałości to reaguje tak na osoby z którymi ma bezpośredni kontakt, na jednych reaguje gorzej na innych lepiej.Ale jak idziemy ulicą i ktoś nas mija to wtedy nie krzyczy.I co to może być?Jak mu pomóc?

Nie prowadzajcie dziecka, to będzie miało motywację, żeby się od mebli oderwać. Skoro z jego zdrowiem wszystko jest w porządku, to sam się nauczy chodzić. Tylko musi mieć ku temu okazję i motywację. Jeśli jest prowadzany za rączki, to po co ma się starać sam? Co więcej - dziecko prowadzane za ręce utrwala nieprawidłowe wzorce chodzenia.


TO może być jego cecha osobowości. I wypada ją zaakceptować. Dorosły ma lepiej, bo jeśli nie ma potrzeby i ochoty się z kimś stykać, to nie musi. Natomiast dziecko nie jest stawiane przed wyborem, a przed faktem. I ma prawo reagować na poszczególne osoby tak, jak sobie życzy. To dla dorosłych może być uciążliwe, bo utrudnia kontakty z innymi dorosłymi.
Na dziecko można wpływać jedynie łagodną sugestią czy własnym nastawieniem. Ale obcy to obcy. Może lepiej niech będzie tak nastawiony, niż zbyt ufny?

_________________

Odrazu przypomina mi się zachowanie mojego synka który zaraz po skończeniu dwóch lat zaczął się strasznie wszystkich wstydzić i chciał tylko do mamy lub taty, za nic w świecie nie chciał póścić mojej ręki przy obcych. Mojemu przeszło to z wiekiem , na początku też sie martwiłam ale po wizycie u lekarza się uspkoiłam i teraz wiem że w tym wieku dzieci tak nie raz mają.

a jak to jest z tą motywacja, skoro dziecko może wcale jej nie ma. A może właśnie jakiś etap został pominięty i zacznie po prostu chodzić później? i co z butami - zakładać czy się wstrzymać?