witam na wczesniakowym watku,ja balam sie ponownej ciazy az 6 lat,dopiero w zeszlym roku podjelismy decyzje o kolejnej ciazy,niestety chyba troche pozno bo jakos sie juz prawie rok nie udaje i teraz zaluje odwlekania tego na tak dlugi czas

A pro decyzji i traktowania w szpitalach...

Ja jednego wybaczyć nie mogę. Jak się wybudziłam z narkozy, to Beatki już nie było. Powiedzieli, że wszystko w porządku (bo tak było). Jak leżałam na pooperacyjnej przyszła do mnie pediatra, abym podpisała zgodę na przewiezienie do innego szpitala, bo pojawiła się niewydolność oddechowa, ale wszystko jest pod kontrolą i nie wymaga respiratora.
Po kolejnej godzinie - ktoś wchodzi na salę, pyta się o moje nazwisko i kładzie mi kartę na brzuchu wychodząć. Z kartki się dowiedziałam, że stan Beatki bardzo się pogorszył, jest zaintubowana, pod respitatorem i że walczy o życie.
Przed przewiezieniem do innego szpitala mieli z nią podjechać z inkubatorem, abym mogła ją zobaczyć na chwilkę chociaż - zapomnieli... Małą zobaczyłam po 4 dniach, a przez te 4 dni modliłam się żeby przynajmniej raz na nią popatrzeć żywą...

nieznajka u prawie każdej z nas ciąża przebiegała wzorowo aż w pewnym momęcie coś się zaczęło dziać wiesz kiedyś położna w szpitalu mi powiedziała że wcześniaki rodzą się wyjątkowym osobą które mają wielkie serce i potrafią obdażać wielką miłością