Jeśli któraś z Was ma takie doświadczenia, to proszę o podzielenie się.
Jak etapami pomagała?
Ja zaczęłam ale przerwałam, więc nie mogę się wypowiedzieć?

Aha i skąd brać siłę, żeby systematycznie chodzić?
Bo ja chcę, tylko motywacji brak.

_________________

Zadaj sobie pytanie czego oczekujesz od terapii Może czekasz na coś, co nigdy nie nastąpi Czy masz jakiś konkretny powód, dla którego rozpoczęłaś terapię
Terapia to ciężka praca.
Mnie motywowały moje własne postępy w sposobie myślenia, postrzegania świata

Jaka jest przyczyna twojej psychoterapii i w jakim nurcie była ta na którą uczęszczałaś?
Osobiście mam psychodynamiczną i to już 3,5 roku.

Jeżeli chodzi o moją psychoterapię to mam za sobą kawał dobrej roboty i trudno mi podzielić ją etapy. Jest to najtrudniejszy nurt, ale też najskuteczniejszy długoterminowo, prowadzący do zmian w głębokich strukturach osobowości. Ciężka i bolesna praca nad sobą, ale opłacalna na pewno. Wszystko zależy od tego co chcesz w sobie zmienić.

Mi moja też pomogła indywidualna (2lata) ciężkie pracy, ale owocnej. Nie ma efektów takich jakbym chciała, ale nie mogę oczekiwać niemożliwego. I tak jak pozostałe dziewczyny, mojej terapii też nie da się podzielić. W którymś momencie zaczęłam brać sobie "coś" z tej terapii, wykorzystywać w życiu. Wiele mam jeszcze do przepracowania, bardzo wiele...Ale daje czas - czasowi.

Pozdrawiam

_________________
Nasza Karolinka

Dziewczyny, właśnie na terapię idę, bo mam problem już uświadomiony, który chcę rozwiązać, między innymi chodzi o moją samoakceptację i lęki. Oczywiście chcę popracować nad swoim postrzeganiem świata i swojej osoby. Motywację mam coraz większą, dwa tygodnie przyjmowania antydepresantów, już coś drgnęło, tak jak lekarz powiedział. Motywacja większa do wszystkiego, pracy, pracą nas sobą.
Więc jestem w takim punkcie, że motywację mam. Chcę tylko spożytkować dobrze to od samego początku i szukam spostrzeżeń innych osób na ten temat.

_________________

Gdyby problem był uświadomiony to nie miałabyś lęków. Po to jest właśnie psychoterapia żeby uświadomić do co nieświadome. Lęki to nic innego jak przedostawanie się do świadomości treści nieuświadomionych i bardzo duży opór psychiki żeby te treści się wydostały. Najczęściej są to nieuświadomione konflikty wewnętrzne dotyczące postaw, uczuć, wartości które kłócą sie ze sobą ponieważ są przeciwstawne. To powoduje występowanie przykrych objawów. Psychoterapia pozwala uświadomić sobie, nazwać i przepracować owe konflikty co skutkuje wycofaniem się objawów.

Świadomośc tego, że ma się problem to bardzo dużo, na tyle aby poczuć potrzebę zmiany, ale za mało żeby pozbyć się objawów lękowych. Trzeba sobie uswiadomić dużo więcej, a sami nie jesteśmy w stanie tego zrobić.

Lila - masz rację!

Byłam pierwszy raz. Ech, i co zapoznawałam się z panią psycholog. I dowiedziałam się już na pierwszym spotkaniu nowych rzeczy, tzn uświadomiłam sobie. Szlag by trafił. Dobrze, dobrze, teraz tylko czekam do następnego tygodnia.

_________________

hie hie Karola przygotuj się na więcej

Właśnie się przygotowuję i powiem szczerze, że to jest fascynujące.

_________________

No... na razie

Noooo Ja miałam takie momenty, że miałam ochotę drzwiami trzasnąć

Hehe... a ja nie raz poczucie, że coś mnie rozłożyło na łopatki, jestem bezradna, cierpię i nie ma mi kto pomóc.. nie ma nikogo. Ratunku!
Często w trudnych momentach zastanawiałam się po co mi to? Za jakie grzechy władowałam się w tą całą psychoterapię? Na szczęście gdzieś w środku czaiła się potrzeba zgłębiania i poznawania siebie dalej i dalej i to dawało mi siłę żeby jednak zostać.

Trzeba być silnym psychicznie żeby wytrwać w psychoterapii...ech paradoks.

Zgodzę się, że trzeba być silnym psychicznie, żeby przejść terapię i racja to istny paradoks W każdym bądź razie tak jak krążę pamięcią wstecz, to ja cholernie mało brałam z terapii, cholernie zamknęłam się na to co mówi moja psycholożka, miałam wrażenie, że mówimy wiecznie o tym samym...i na pytanie "co mi jest" odpowiadała "proszę nie przyczepiać sobie etykietki", a ja chciałam tylko wiedzieć z czym walczę.
Mniejsza z tym Zakończyłam terapię, przez zagrożenie ciąży.

Życzę Ci owocnych sesji/spotkań. Początki są wręcz nieziemsko fascynujące, dla mnie to był najlepszy dzień - czwartkowa terapia.

Pozdrawiam
A.

_________________
Nasza Karolinka

Główną istotą terapii jest chyba to żeby przestać walczyć, nieistotne z czym. To chyba nie ma znaczenia, bo ludzie którzy potrzebują terapii zazwyczaj walczą z samymi sobą.

Dzisiaj po ponad 3 latach terapii chyba rozumiem co oznacza nie przyczepiać sobie etykietki. Każdy z nas jest inny, każdy ma swój świat i nie chodzi o to żeby spełniać jakieś normy, szufladkować się, stawiać diagnozy, tylko akceptować takim jakim się jest, z wadami i zaletami. Jeżeli to przyjmiemy to zmiany przyjdą same.

Miałam osiemnaście lat i chodziłam na psychoterapię około 8 miesięcy - regularnie, co tydzień. Te spotkania mnie rozwaliły. Cierpiałam, uciekałam, zamknęłam się. Byłam niedojrzała i niezbyt gotowa na takie wyzwania. Szkoda, bo przez lata nazbierało się tego. I teraz mam inne podejście, inne problemy, a ja nastolatka byłam po przejściach i to sprawiło, że człowiek właśnie musi znaleźć ujście, dać się przeanalizować, popatrzeć z boku, zrozumieć siebie.

_________________

Szkoda, że nie dokończyłaś terapii wtedy, bo najprawdopodobniej dzisiaj by nie było tego wątku, a twoje życie potoczyłoby się zupełnie inaczej.
Terapia w którymś momencie rozwala niezależnie od wieku, miej tego świadomość.
Dzisiaj żałuję, że psychoterapia nie była tak powszechna kiedy ja miałam 20 lat, ale faktem jest, że im mocniej człowiek cierpi tym bardziej jest zmotywowany do pracy nad sobą.

Lilith, właśnie wiem. Cóż, wtedy kiedy byłam nastolatką, miałam w sobie wiele buntu, nikt nie mógł mnie podporządkować sobie, choć pewnie nie o podporządkowanie chodziło, ale o osobę, która by mnie w jakiś sposób ogarnęła. Teraz mam w sobie wiele pokory, potrzebę zmiany i to jest moment idealny na coś takiego. Teraz po kilkunastu latach od tego widzę, ile bym zmieniła, ale jednocześnie nie chciałabym, aby moja córka tak miała .

_________________

Fajnie, że tak myślisz. Masz sporą motywację, to bardzo dobrze.

Tak, mam motywację. Po raz pierwszy czuję, że to nie przymus, tylko, że robię coś dla siebie.

_________________

Ja trawiłam do 4 psychologów i tylko 1 w miarę. kompetentny.Mnie terapia nie pomogła a jedna psycholog wręcz mi pogorszyła stan. Strasząc mnie różnymi rzeczami.