hahaha, ja to mam wyczucie... 20 maja zadalam pytanie i tego samego dnia karaluszek sie dowiedziala o ciazy

_________________

Karaluszek, cieszę się, że ci się udało. Cieszę się też, że poruszyłaś ten temat, który na naszym forum był trochę takim tabu . Generalnie wszystkie dziewczyny piszą 'staramy się', a żadna nie mówi o wątpliwościach wewnątrz związku. Nawet nieraz zastanawiałam się, czy my jesteśmy jedyną parą na forum, dla której spasowanie się obojga zdecydowanych w odpowiednim momencie nie jest banalne

Dla mnie temat drugiego dziecka dopiero się zaczyna pojawiać, bo wcześniej po prostu nie byłam gotowa. Myślę, że na wszystko jest czas i nie ma co się spieszyć na siłę. Z mężem w ogóle jeszcze o tym nie rozmawiałam, bo póki co sama nie wiem, czy wolę teraz czy za parę miesięcy, więc po co go zarazić wątpliwościami? Mężczyźni chyba wolą proste, jasne komunikaty Poza tym: cieszmy się tym co mamy dziś, nie chcę tego schrzanić codziennymi dyskusjami o przyszłości.
Równocześnie widzę, że M. nie przykłada się przesadnie do zabezpieczania, więc chyba oboje trochę się zdajemy na naturę.

Fakt, że zawsze są jakieś powody, żeby poczekać z dzieckiem i nie należy ich brać zbyt na serio. Ale też prawda, że bardzo gęste dzieci (poniżej półtora roku różnicy) to wielkie wyzwanie zarówno dla organizmu matki jak i dla związku. A związek to też ważna rzecz, nie tylko potomstwo

_________________

Ja i mój narzeczony chcieliśmy mieć dziecko. Świadomie się kochaliśmy bez zabezpieczenia I teraz w brzuszku noszę Naszą wielką miłość Mimo że to moja pierwsza ciąża to już nie raz poruszaliśmy rozmowę o drugim dziecku. Oboje uważamy, że dobrze mieć dzieci max. w przeciągu dwóch lat (chociaż wiadomo jak to bywa). Nasi znajomi wiecznie mówili, że muszą "uzbierać" na dziecko i odłożyć trochę kaski. Kiedy już postanowili się starać okazało się, że ona jest w ciąży jednak była to ciąża pozamaciczna. Ja i mój M uważamy, że nigdy nie będzie wystarczających środków na dziecko, ale mimo to nie zmieniamy zdania. Dodam również, że jestem bezrobotna, więc żyjemy z jednej wypłaty a mimo to kochamy się

Pozdrawiam wszystkie ciążóweczki

_________________

Karta z kalendarza: http://img827.imageshack.us/img827/4287/cgii.jpg
04.12.2013r. - 54cm i 3400g Naszej Miłości :*
KOCHAMY PONAD ŻYCIE!!

Ja też marzę o drugim dziecku, ale mój M. tak na razie nie bardzo, zobaczymy co Bóg da

_________________
Szczęśliwa mama od 13.12.11

04.2015 - 7 t.c. (*)

Ja zawsze chciałam mieć dwoje dzieci, ale nie za wszelką cenę. Trzeba być realistą i jeśli naprawdę nie stać nas na drugie dziecko to niestety odpuścić sobie. Ja już jakieś 2 lata temu chciałam drugie dziecko, niestety mąż nie chciał. No cóż, to musi dwoje chcieć, poza tym nie było warunków. Potem kiedy ja już się pogodziłam z tym, że będę miała 1 dziecko, to mąż zmienił zdanie Stwierdziliśmy że damy radę i czekamy teraz na drugą córeczkę.

_________________

My od razu rozmawialiśmy o dwójce
Ale nie wiedzieliśmy w jakim odstępie bo tu kwestia zmiany na większe mieszkanie była...
Mąż po porodzie niedługo powiedział mi, że chce drugie ale kiedy to zależy ode mnie.
Ja chciałam min. starać się o drugie po roku bo rok to taki dla mnie na zregenerowanie i dla dziecka wiadomo jakie to tempo rozwoju i taki naj w życiu dziecka poza tym brzuszek przy niechodzącym a sama bez pomocy babć itp ciężko byłoby.
Udało się że zmieniliśmy mieszkanie jak córa miała rok i 3 m-ce i wtedy staranka okazało się że jestem w ciąży jak miała rok i 5 m-cy urodziłam niespłena 2 lata i 2 m-ce jak miała. Bardzo chcieliśmy oboje nie dużą różnicę wieku 2-3 lata i udało się idealnie, poza tym patrzyłam na rocznik mając córę ze stycznia chciałam żeby rocznik przeskoczył jakby. Udało nam się perfekcyjnie.
Więc mój mąż był zanim w 1 ciąży byłam już na TAK.
Wiadomo wszystko jest ważne kasa, mieszkanie, praca itd. ale serio? nigdy nie ma odp. momentu
Poza tym my też z jednej pensji i w PL i się źle nie mamy, może to zasługa braku kredytu na mieszkanie, bo niczego nam nie brakuje i myślę, że z trójką byśmy dali radę
Ja marzę o 3, ale tu już grubszy temat bo mąż nie chce trzeciego właśnie hehe bo:
-mamy dwie córki z niedużą różnicą i bd się dogadywać a teraz jak by był synek i tak za 3 lata to będzie i duża różnica wieku i płci
-bo teraz to fajny dzidziulek a chować trzeba min 20 lat
-bo 3 w jednym pokoju nie da rady
-bo ja bd już całkiem uwiązana w domu
-bo nie wiadomo co przyszłosć przyniesie
-bo jest dobrze tak jak jest i zawsze gadaliśmy o dwójce
-bo wydaliśmy/wysprzedaliśmy wszystko po dziewczynkach...etc.
Niestety ma racje...