ciekawy temat, zwłaszcza, że sama znam taką młodziutką mamusię, urodziła w wieku 18 lat, teraz ma 19 i rocznego synka. i radzi sobie super. ciąża była planowana, planowała ja ze swoim starszym o 7 lat facetem, z którym zresztą teraz mieszka, a wtedy byli ze sobą tylko rok. on pracuje i utrzymuje rodzinę, a ona z maluchem i domem radzi sobie idealnie. nie ma jeszcze matury, ale właśnie to nadrabia i kończy weekendowe liceum dla dorosłych. godzi to jakoś z opieką nad małym. jej mama mieszka na drugim końcu Polski, tata nie żyje, nikt jej nie pomaga, ale ona takiej pomocy wcale nie potrzebuje, szczerze mówiąc radzi sobie na równi z niejedna 30letnią "doświadczoną życiowo" mamuśką. bo to nie ilość przeżytych lat świadczy o życiowej mądrości tylko jakość życiowych doświadczeń... któraś dziewczyna już tu nawet opisywała podobny przypadek. także uważam, że nie można generalizować i nie warto tak się wyśmiewać. bo czytając ten temat odniosłam nieodparte wrażenie jakby kilka "starych bab" wylało swoje żale i tęsknoty za Bóg wie czym, może za tym, że już nie są młode i bezdzietne. wybaczcie, bo pewnie to nie jest do końca tak, ale złosliwość i jad jakim jest podszyta większość postów mi przywodzi na myśl jakieś kompleksy u autorek.
fakt, naiwnością jest pewność, że za dwa lata z kimś tam się nadal będzie, ale reszta co napisała założycielka wątku, to chyba były raczej założenia, że jesli jej facet będzie miał stała pracę i mozliwośc utrzymania rodziny to może ma to sens. i może ma. ja nie będę przeczyć, bo znam taka osobę, której się udało na takiej zasadzie właśnie. także nie wiem po co ten jad w wypowiedziach
i nie ma co z góry też zakładać, że jej facet nie będzie miał pracy, albo będzie miał gównianą, a ona mimo to lekkomyślnie
stwierdzi, że chce ciąży i rodzinę założą. ja bym aż tak nie obrażała dzisiejszych nastolatków. dziewczyna raczej nie jest niepełnosprawna umysłowo i nie ma też lat pięciu. myślę, że trochę za bardzo ją tępicie. ale to tylko moje zdanie. a jeśli chodzi o potrzebe wyszalenia się to ja np nigdy takiej nie miałam, nawet jak byłam wolna i "szaloną" nastką nie ciągnęło mnie na imprezy. to sie do dziś nie zmieniło. wcale nie czuję, że dziecko mnie ogranicza i wcale z bólem nie tęsknie za beztroskimi szczenięcymi latami imprez i leżenia pod stołem, których zresztą nie zaznałam, bo ja po prostu nigdy nie byłam osoba takiego typu
i rozwiewam wszelkie wątpliwości, nie urodziłam dziecka jako nastolatka i jako osoba 18letnia panicznie wręcz bałam się ciąży. byłam już wtedy z tym samym facetem, z którym jestem do dzis (mam 26 lat), i tez wierzyłam, że nasz związek przetrwa lata (i proszę, przetrwał), ale nie planowałam dziecka. byłam niegotowa i czułam to. wiedziałam, że przede wszystkim musze mieć gdzie zamieszkac z facetem i dzieckiem a to jeszcze wtedy było odległe, więc wszystkie mozliwe antykoncepcje szły w ruch. ale każda nastolatka jest inna, warto o tym pamiętać. ja nie potępiam, nie odsyłam do szkoły i nauki, to decyzja dziewczyny, rozsądnie daje sobie czas jeszcze dwa lata, ja życzę szczęścia. a tytuł trochę faktycznie nieprecyzyjny i wprowadza w błąd
no i zgadzam się w 100% z wypowiedzią
Ariany
w wieku 19 lat nadal z nim byłam oświadczył mi sie, zarezerwowaliśmy wszystko na wesele 
. W wieku 18 lat nie byłam już taka naiwna, ponieważ ten związek się rozpadł. I dobrze!
Czy po prostu chciałaś swoją "mundrość" pokazać 
