Witam!
Mam problem z 6-letnim synkiem. Martwi mnie jego zachowanie trwające od około 3 miesiecy.
Jest bardzo wrażliwy i emocjonalny w kierunku raczej zamartwiania się niż ekscytowania się. Mam wrażenie, jakby się cofnął w rozwoju emocjonalny, wcześniej był mądry i rezolutny i bardzo wyrozumiały jak na swój wiek, a teraz płacze z byle powodu i używa przykrych dla mnie argumentów takich jak "dlaczego nie jesteś taka jak wtedy kiedy rano mnie przytulałaś i mówiłaś że mnie kochasz i mówiłaś takim słodkim głosikiem" (to byla sytuacja kiedy miałam lekko zdenerwowany głos, gdyż nabroił). Już sama nie wiem, czy to nie jest efekt tego, że za dużo przebywa z dziadkami, którzy się zawsze nad nim litują i wyręczają go we wszystkim, czy ja byłam wcześniej zbyt łagodna (prawie nigdy nie krzyczałam na niego, zawsze starałam się wszystko załatwiać rozmową), a może przechodzi taki etap, że testuje gdzie jest granica i próbuje mnie wziąć na litość swoimi emocjami?
Oprcz tego występują inne cechy:
- od wielu miesięcy uczę go samodzielności i faktycznie wiele rzeczy potrafi zrobić sam, ale zawsze musi to sygnalizowac, nawet to, że idzie sie załatwić, na każdym kroku tak jakby potrzebowal mojej zgody na to
- nie rozpoznaje kiedy ktos jest dla niego niemiły, generalnie neutralne zachowania czesto odbiera jako cos negatywnego lub atak na niego przez co ostatnio nie dogaduje się z rówieśnikami
- nie umie sam decydować o sprawach fizjologicznych np nigdy nie chce mu sie siku ani jeść ani pić nie jest mu nigdy gorąco ani zimno, dopiero trzeba mu coś zaproponować lub wręcz narzucić.

Stresuje mnie to wszystko przede wszystkim ze względu na to, że chciałabym go wychować na samodzielnego, zaradnego i sprytnego człowieka, a im jest starszy tym bardziej boję się, że może jednak gdzieś popelniam błąd

ma ktoś pomysły na tego typu zachowania?

_________________
koko

witaj
mój syn czasem również się tak zachowuje, za kilka dni skończy 6 lat
tez się zastanawiam czy to jakiś błąd wychowawczy czy po prostu ma taki charakter
nie wydmucha nosa, lata z gilem jakby mu nie przeszkadzał, siki trzyma do ostatniej chwili, woli męczyć się z wciąganiem spodni bez rozpinania guzika niż ten guzik sobie rozpiąć, niechlujnie się ubiera, zawsze mu coś tam wystaje z garderoby, czapka jak mu zejdzie z uszu to nie pomyśli aby ją naciągnąć (czy on nie odczuwa zimna czy co? ), wszystko na łapu capu byle jak, choć jak ma swój dzień to potrafi zachowywać się jakby miał z 10 lat (zapyta czy nie pomóc, przyjdzie i powie "posprzątałem", "wydmuchałem nos", nie zapłacze po przegranej itp)
też jest bardzo emocjonalny jeśli chodzi o kontakty z rówieśnikami, przeżywa przegraną, przezywanki, popychanki jak mrówka okres
z drugiej strony świetnie sobie radzi jeśli chodzi o gry (np. gra w szachy, na tablecie), czyta (może nie długie i trudne teksty ale składa litery do kupy), pisze, dodaje w przedziale 0-20, jest bardzo wysportowany, umuzykalniony, ma ogromną wiedzę o świecie, samochodach, kosmosie itp. ale ta jego emocjonalność, zdolność do łatwego wpadania w lament lub płacz (np. jak się przewróci) zastanawia mnie, nie jest gruboskórny (a niektórzy jego rówieśnicy są gruboskórni do bólu, nic po nich nie spływa)
pani z przedszkola mówi że wiedzą dorósł do pierwszej klasy a nawet przerósł ale emocjonalnie ciut mu brakuje ale żeby się nie martwic bo poradzi sobie z palcem w tyłku

_________________

papryczka!! czytajac Twojego posta czuje se jakbym czytala o moim synu
mój tez ma niesamowita wiedze o swiecie, hce zostac w przyszlpsci entomologiem i wszystkich zanudza już opowiadaniem o owadach i innych stawonogach. Żywa encyklopedia! i też ma czasem dni kiedy jest bardzo ogarniety i nagle sam posprząta cały pokój, jest spostrzegawczy a ja pękam z dumy ale wiekszosc czasu tak jak mówisz "na łapu capu", tez nie pomysli o sikaniu, rozporku i zle zalozonej czapce..

_________________
koko

To ja sprzed kilkunastu lat.