ja po pierwszym poronieniu nie mogłam sie pozbierać przez trzy lata, to był koszmar ledwo na nogi stanęłam, a tutaj druga tragedia, ale tym razem jestem bardziej świadoma wszystkiego i w sumie mam napady płaczu, wrzasków i żalu do siebie i Boga, ale na prawdę bardzo dobrze to znoszę, jestem gotowa na kolejną próbę jak tylko przyjdą mi wszystkie wyniki badań

z drugiej strony to jakby nie patrzeć nasze własne dziecko, a zawsze do własnych dzieci czuje się o wiele silniejsze uczucia czy może odczucia się ma niż do innych, kochamy męża, ale miłość do dziecka jest nieporównywalnie większa, najważniejsze aby nie wpaść teraz w zawirowanie emocjonalne płacz i lekka deprecha zwyczajnie nam się należą, a ludziom co wygadują bzdury typu tak miało być, mogło się chore urodzić i inne blablabla, mamy prawo nawciskać, bo to zwyczajnie chamstwo z ich strony, że w ogóle kwestionują nasze szczęście, krótsze niż w wypadku kobiet co te dzieci urodziły, ale wie, że każda z was przyzna rację od czasu ujrzenia malucha na monitorze usg czuje się coś tak olbrzymiego, że miłością to nazywać to jest za mało, zdarzyła się nam przykrość straszliwa, niesprawiedliwość od losu i mamy prawo a nawet powinniśmy pozwolić sobie na żałobę, ja przynajmniej ją noszę

Kika dokładnie takie mam odczucie jak opisujesz - od chwili ujrzenia tego maleńkiego serduszka bijącego w 6 tygodniu poczułam coś więcej niż miłość - czułam ten maleńki cud jaki we mnie zagościł. I strata tego cudu jest nieporównywalna z żadną stratą. Mamy prawo do żałoby, do płaczu, krzyku i takich uczuć jakie właśnie odczuwamy - a nie brania się w garść kiedy inni tego chcą.
Ja nawet dobrze to juz znoszę - wierzę i wiem że Aniołek jest ze mną cały czas - ale i tak przychodzą momenty kiedy płaczę, jest mi wtedy źle i wspominam jakby to było gdyby potoczyłoby się to inaczej, ale przychodzi w końcu ukojenie i znów jest dobrze a potem znowu chwila zawachania i płacz. Ale tak już będzie bo to nasze dzieci przecież.

_________________


Aniołku - KOCHAMY CIĘ!!!

Kika84 masz w zupełności rację - silne uczucia pojawiają wcześniej niż co poniektórzy sądzą, zwłaszcza gdy to malutkie serduszko jest tak wyczekiwane - naszą potrzebę żałoby mogą zrozumieć tylko te osoby które same to przeżyły.

Teksty w stylu może to i lepiej bo mogło się urodzić chore albo lepiej że teraz a nie za kilka miesięcy, jakbyś się przywiązała - zasługują w mojej ocenie na policzek w twarz.

_________________


Aniołki [*]26.06.2008[*]15.11.2008[*]26.06.2009[*]

tak to jest okrucieństwo, bo przecież kochalibyśmy je bez względu na to czy byłoby chore czy nie i byłyby naszymi małymi szczęściami, a jedyne cierpienie jakie byśmy odczuwały to tylko wtedy kiedy byśmy wiedziały, że ono cierpi, taka gadanina uwłacza naszemu macierzyństwu, z góry ktoś zakłada, że sobie byśmy nie poradziły bo nie i już-- żenada

Dokładnie tak jest - nikt nie może nam zarzucić tej miłości i tego cierpienia, które teraz przeżywamy - mamy do tego prawo i nie przejmujmy się innymi.

_________________


Aniołku - KOCHAMY CIĘ!!!

ja przestalam przejmowac sie gadaniem innych dla mnie teraz najwazniejsza jestem ja i moje uczucia jesli ktos nie potrafi zrozumiec co w tej chwili czuje kobieta ktora stracila upragnione dziecko nie jestem moim przyjacielem i nie zasluguje mojej uwagi moze egoistyczne podejscie ale mi pomaga

Ewelinko, tak dokładni etak jest - teraz dbamy wyłącznie o siebie - no nie zapomnijmy o naszych M - ale to my teraz jesteśy najważniejsi i nasze uczucia.

_________________


Aniołku - KOCHAMY CIĘ!!!

trochę się nie zgadzam, mój mąż też bardzo to wszystko zdarzył i teraz dla mnie najważniejsza jestem ja i on w całej tej tragedii

Dlatego też napisałam żebyśmy nie zapomniały o naszych M - bo właśnie teraz nasze uczucia i naszych M są najważniejsze.

_________________


Aniołku - KOCHAMY CIĘ!!!

ja pamietam o mezu bo to jest nasza tragedia!

ogólnie mi chodziło o to, że w czasie kiedy nasza tragedia się rozgrywała wszyscy, żeby mnie nie obciążać męczyli mojego męża, jakby go to w ogóle nie ruszało, to było straszne, jego rozpacz w oczach i tłumaczenie każdemu z osobna o co chodzi, myślałam, że zabije

Witam wszystkich,

Jak tam nastroje w kolejnym tygodniu?? - ja się rozchorowałam, miałam iść do gina na kontrol, ale raczej nie dam rady - samo leżenie w łóżku mnie męczy

_________________


Aniołki [*]26.06.2008[*]15.11.2008[*]26.06.2009[*]

Ale tu cisza !!

Co z Wami dziewczyny ??

_________________


Aniołki [*]26.06.2008[*]15.11.2008[*]26.06.2009[*]

mnie głowa boli, czy możemy to zaliczyć do odpowiedzi

ale tak na poważnie po zabiegu dali mi antybiotyk do przyjmowania, odstawiłam go i tak boli mnie głowa, jakby ktoś mi przepaździeżył w potylicę, chyba niezbyt dobrze znoszę takie kuracje

Kika jasne, że się liczy za odpowiedz.

Może u Ciebie skutki uboczne występują po kuracji ??

_________________


Aniołki [*]26.06.2008[*]15.11.2008[*]26.06.2009[*]

hej dziewczyny!jakos leca te tygodnie ja jestem juz po pierwszej mies.czuje sie bardzo dobrze z psychika tez juz oki:)) tak sobie myslimy z mezem ze zaczniemy staranka pod koniec sierpnia bo obydwoje jestesmy w pelni na to gotowi:))pozdrawiam was cieplutko papa

_________________

I ja do was dołączam... termin miałam na 17 lutego wg wyliczeń lekarza...

Chodziłam państwowo, ale miałam jakieś wewnętrzne złe przeczucia a mój gin nie chciał zrobić usg bo twierdził ze wszystko jest ok - to nic że miałam wcześniej plamienia...

Poszłam prywatnie i okazało się że jest puste jajo płodowe i skierowanie do szpitala... Byłam w 9t4d.

W szpitalu lekarze ok, ale pielęgniarki to się zachowywały jakbym przyszła im poprzeszkadzać...

Mój mąż był przy mnie cały czas... kocham go mocniej niż kiedykolwiek w życiu...

Zabieg miałam 16 lipca, w zeszłą środę... narazie jestem na zwolnieniu, nie wyobrażam sobie jakbym miała teraz chodzić do pracy...

Ciężko jest się z tym pogodzić, ale chyba powoli już to do mnie dociera, że trzeba iść dalej a aniołek będzie czuwał nad nami cały czas...

ewa czechowska ja tez mam zamiar starac się już w sierpniu , jak będę po drugiej @ .Oczywiście po konsultacji z lekarzem , ale wybieram się już do innego niż wcześniej . Jeśli powie ,że można to zaczniemy sie starać

patkam84 bardzo mi przykro ,że i Ciebie to nie ominęło Twoje przeżycia są teraz jeszcze świeże , ale zobaczysz że z czasem będzie lepiej. Ja też nie chciałam wracać do pracy , w ogóle nawet nie chciałam za bardzo wychodzić z domu mimo ,że akurat w tym czasie była cały czas słoneczna pogoda . Zaglądaj tu , rozmowa z innymi dziewczynami ,które przeżyły to samo naprawdę pomaga.

_________________





Aniołek (*)

Ja od razu też nie chciałam wychodzić z domu... Nie wiem czemu ale było mi wstyd, miałam odczucie że każdy się na mnie patrzy a ja miałam to wypisane na czole...

Dzięki mężowi jest lepiej. Wychodzę z domu, choć i tak najlepsze miejsce jest dla mnie na kanapie pod kołdrą...

Miałam jeszcze napisać, że ja miałam odczucie po zabiegu jak się obudziłam, że to była dziewczynka...

Antybiotyk już w niedzielę skończyłam brać.

Wczoraj chciałam się z mężem napić piwa... Wypiłam 2 łyki i nie mogłam... Przez te półtorej miesiąca świadomej ciąży odzwyczaiłam się od alkoholu... CHoć mam ochotę uchlać się żeby choć przez chwilę zapomnieć...

Powróciłyście już do takiego normalnego funkcjonowania? CHodzi mi o spotkania ze znajomymi, wyjście na dyskotekę? Nas znajomi chcieli już wyciągnąć, żebyśmy się "oderwali od myślenia" ale ja mam w serduszku żałobę i nie chcę chodzić na żadne imprezy...

Choć i tak 2 sierpnia idziemy na wesele kuzyna męża. Wieczór panieński i kawalerski sobie odpuściliśmy.

patkam84 ja funkcjonuje już normalnie , ale u mnie to już prawie dwa miesiące . Z początku nie było najlepiej - przez pierwsze dni to było funkcjonowanie na siłę , non stop siedziałam na internecie i czytałam o poronieniach . Później powrót do pracy i powoli wracałam do normalności (ale zabroniłam w pracy rozmawiać o tym!) . Choć teraz nie ma dnia ,żebym nie myślała o tym co się stało to i tak już jest lepiej , bo żyję nadzieją na kolejną ciążę .Aha..co do znajomych ,którzy chcą was oderwać od myślenia - tego chyba nie da się zrobić . Ja osobiście nie chciałam mieć kontaktu z żadnymi znajomymi , jedynie z kim rozmawiałam to moja mam i narzeczony , bo oni cały czas byli ze mną i wiedzieli co czuję .

_________________





Aniołek (*)