Światełko dla Tosieńki [*]

_________________
Krystianek ur. 05.02.2004
Mateuszek ur. 13.04.2008

Aniołek [*][*][*] 21.07.2006

Ajdam wiesz mnie najbardziej zdziwiło po śmierci Kubusia to, że świat się nie zatrzymał, gnał nadal do przodu, ludzie pędzili do pracy, na zakupy, śmiali się…tylko mój maleńki świat stanął w miejscu. Ja opłakiwałam Jego śmierć – nikt inny. Powrót do świata żywych trwał dość długo, ale da się wrócić. Wcześniej czy później znajdziesz w sobie znowu siłę i chęć do życia i znów się uśmiechniesz. Najważniejsze teraz to przeżyć żałobę, dać sobie tyle czasu ile potrzebujesz i nie robić nic na siłę. I mówić, a może lepiej pisać tutaj o swoim dziecku, o uczuciach, o bólu. Bo my przeczytamy i zrozumiemy jak nikt inny.
A kiedyś przyjdzie taki dzień, że nam napiszesz, że znów jesteś szczęśliwa. I choć to już chyba nie będzie szczęście takie jak kiedyś beztroskie to jednak będzie szczęście. Zobaczysz.

TAK... To chyba zawsze tak jest Kate, po każdej tragedi, swiat sie kreci, ludzie zyją ciesza sie a nam swiat wali sie na głowe... To czasami takie niesprawiedliwe... Ale coś w tej chwili też ktoś cierpi a my cieszymy się, ja ciaża, Ty synkiem... Tylko mamy w sobie wsółczucie i zrozumienie, bo znamy ten ból... Dlatego Ajdam mozesz na nas liczyć

Dla Tosieńki

_________________
Piotruś *† 11 grudnia 2008r[*]
Michalina 11 grudnia 2009
Antosia 29 sierpnia 2013

dziękuję Wam dziewczyny, widzę ze rozumiemy się bez słow...dokladnie teraz mam podobne odczucia...swiat gna do przodu, tylko ja sie zatrzymalam.
Nawet nie wiecie jak bardzo boje się kolejnej ciązy...nawet najlepszy ginekolog nie da mi gwarancji ze wszytsko bedzie dobrze...jak nie zmienie swojego nastawienia to chyba zwariuję...

ajdam rybkosia będzie dobrze.zobaczysz.
nic nie zdarza się dwa razy - ja tej myśli się trzymałam podczas ciąży.
Całuję

_________________
synek Jasio ur. 29-12-2004r
córeczka Małgosia ur. 13-01-2008, zm. 19-01-2008
córeczka Helenka ur. 16.12.2008r
synek Rysiu ur. 12-07-2010r

ajdam jest mi strasznie przykro ze dolaczylas do mam Aniolkow
Czytajac wasze historie nie mozna nie plakac
Sama stracilam dwa maluszki .... ktore pomimo ze byly malenkie to kochalam je nad zycie.
Wy stracilyscie dzieci juz donoszone .....
Nawet nie potrafie sobie wyobrazic waszego bolu

ajdam wirtualnie przytulam ... daj sobie troche czasu ... pomimo tragedii trzeba wierzyc ze jeszcze sloneczko dla ciebie zaswieci.

_________________


['][']

Ajdam to zrozumiale ze sie boisz kolejnej ciazy... Ja tez bardzo sie boje, ale postanowiłam ze sie nie poddam, nie wiem co mnie czeka teraz i bardzo sie boje o mojego maluszka, ale bede walczyla dla Piotrusia, zeby mu nie bylo smutno, bo wie jakie spustoszenie w moim zyciu uczyniło jego odejscie. Chocbym miala probowac bez konca to bede probować. Chce byc ziemską mamą mimo wszystko...

Wiem ze kolejne dziecko nie wypełni pustki po Piotrku tak jak Tobie nie wypełni pustki po Tosience, bo to nasze dzieciątka, jedyne w swoim rodzaju. Wiele ludzi uwaza ze zaszlam w ciaze zeby sobie ulzyc, zeby miec kogos w zamian. po czesci tak jest, chyba sobie ulzyłam. Widze nowe zycie teraz, bo przed tem nie widziałam nim, czarna rozpacz, pustka i ten żal. Pierwsza moja myśla po pogrzebie synka było ze nie chce juz wiecej dzieci, ze na tym zaczelismy i na tym skonczymy. Dopiero po kilku tygodniach jakoś poczułam, ze musze byc ziemska matka chocby nie wiem co... No i teraz mam znowu szanse

_________________
Piotruś *† 11 grudnia 2008r[*]
Michalina 11 grudnia 2009
Antosia 29 sierpnia 2013

dziękuję Wam za słowa otuchy...jezeli wszystkie wyniki badań będą dobre to we wrześniu zaczniemy się z mężem na nowo starać o dziecko,do tego czasu muszę przestać się bać i zaczać myslec pozytywnie...w piatek idę do psychologa,mam nadzieję ze mi również w tym pomoże...
do Malgora - dzielna z Ciebie kobietka:) trzymam kciuki za Twoją ciążę i pozytywne rozwiązanie.

ajdam dziekuje i trzymam kciuki za Ciebie i wasze staranka. pewnie juz cie zapraszałam do nas
http://www.forum.e-mama.pl/viewtopic.ph ... start=7320
Mamy Aniołków na nowej drodze do szczescia. Wpadaj, rozgość sie i staraj sie razem z nami
Sporo z nas już sie cieszy brzuszkami, ale zostały jeszcze takie jak ty, które z róznych powodów czekaja jeszcze chwilke, jeśli masz ochote to zapraszam, miła atmosfera no i napewno dowiesz się duzo na temat przerózych badan i co warto wiedzieć. Dziewczyny są bardzo serdeczne, trzymamy sie naprawde razem.
W dużym stopniu mój terazniejszy stan psychiki zawdzieczam właśnie tym kobietkom. To one potawiły mnie na nogi, zobaczyłam, ze nie jestem sama z taką tragedią...

_________________
Piotruś *† 11 grudnia 2008r[*]
Michalina 11 grudnia 2009
Antosia 29 sierpnia 2013

Ajdam nawet nie wiesz jak ja bałam się drugiej ciąży. I nie udało mi się tego opanować. Miałam dokładnie takie podjeście jak Ty, myślałam że nawet najlepszy ginekolog nie zapewni życia mojemu dziecku. Zresztą uważam ich za konowałów, którzy tylko biorą kasę a tak naprawde nic nie robią, już nie mówiąc o tym, że faktycznie nie mają wielkiego wpływu na wiele rzeczy.
Wiesz co ja zrobiłam? Byłam u wróżki hehe. I ona mi powiedziała, że do roku czasu urodzę dziecko, najprawdopodobniej Syna i że będzie wszystko dobrze. Trzymałam się tego jak ostatniej deski ratunku. A gdy było źle to myślałam sobie: halo, przecież On ma żyć. I tak ciągnęłam ten swój wózek.
Uda się i Tobie, zobaczysz!

dziekuję Ci Kate za słowa wsparcia...
ściskam
p.s. Tomaszek jest przecudny:)

Ajdam nie dziękuj….bo nie ma za co. Tak bardzo chciałabym Ci jakoś ulżyć i pomóc, choć wiem że to się tak nie da. Ale chociaż tym co napiszę mogę Cię wesprzeć. Jak się czujesz?

..............ja tez tesknie za swoja corcia......bardzo mi jej brakuje i ciagle doszukuje sie jaka by byla, do kogo podobna, czy bartus podobny jest do niej....wydaje mi sie ze tak, glupie bo jej nie widzialam, skad taka mysl?w sercu smutno, pusto, a w drugiej czesci serca milosc do mojego synka, meza....ale chore serce z ranka zostanie, goi sie, i peka na nowo, zawsze wtedy kiedy nadchodza te dni.........
(*) marysiu........

(*)aniolki (*)

Gosiu światełko dla Marysi [*].

A ja staram się ostatnio nie myśleć o Kubusiu. Wielkimi krokami, choć bardzo tego nie chce zbliża się druga rocznica Jego śmierci. I co ja wtedy ze sobą pocznę nie wiem. Jak przeżyję te dni, też nie wiem.
Wiem jedno, Tomka kocham nad życie, ale On nie zrekompensuje mi straty Kubusia. Zawsze będę tęsknić i żałować, że nie mogę tulić ich obu…że nie mogę ich całować przed snem i robić znak krzyża na czółku…
Ach….będę płakać w sierpniu, ale jak wrócę z wakacji….teraz chcę zapomnieć

Swiatełka dla Marysi i Kubusia ['] [']
i Mojego Aniołeczka Tosi [']
od jakiegos czasu mam znowu gorsze dni...boje się czy przypadkiem nie dopada mnie depresja... chyba nie jestem jeszcze gotowa ani fizycznie ani psychicznie na nową ciąże...liczę ze wyjazd nad morze pomoże mi sie troche się zregenerowac, bo mam wycieńczony organizm, caly czas bym spala i spala...jeszcze zbliza się @ i kolejna przyczyna obniżonej chęci zycia...dodatkowo perspektywa jutrzejszej wizyty u gina rozwala mnie totalnie....

staram się nawet nie myslec o kolejnym przyszłorocznym kwietniu...
pozdrawiam