Witajcie,
moja mała ostatnio stała się nerwowa, okazuje to głównie wtedy, gdy zaczyna coś cierpliwie robić, np. budować, czy wkładać gdzieś jakieś rzeczy, czy też zdejmować czy próbować zakładać buty itp. Zakładać jeszcze nie umie:), nieważne. Czy robi to sama, czy jestem obok, wcześniej czy później NIE MOŻE np. wcisnąć klocka i to powoduje atak krzyku: nie nie nie! nic nie ma! nie uda się!, po czym rzucenie wszystkiego i bach na łóżko z płaczem. Zawsze podchodziłam i tłumaczyłam, wracałyśmy do zabawy i próbowałyśmy np. ten klocek od nowa położyć tu lub gdzie indziej. Ale to i tak się powtarza.

Jak zaradzić takim zachowaniom? Głównie chodzi mi naturalnie o profilaktykę, może jest coś, co powoduje u niej takie zachowanie?
Jak spokojnie przekazać dziecku, że nie wszystko musi się od razu udawać? Marta ma rok i 9 miesięcy. [/b]

Wydaje mi się ,że robisz wszystko jak należy, cierpliwie tłumaczysz, uspakajasz, wracacie wspólnie do tego. Oczywiście zakładam też ,że chwalisz przy każdej okazji córcię. Może ma taki etap. A Tobie nie pozostaje nic innego jak dalej tłumaczenie, wracanie do zabawy

_________________

U nas do tej pory to się zdarza

Więc podchodzę i "tłumaczę" zabawce aby nie złościła mi dziecka i to pomaga na rozładowanie sytuacji.
Dziecku oczywiście też tłumaczę aczkolwiek nie zawsze to skutkuje.
Chowam też takie zbyt mądre na daną chwilę zabawki żeby się biedny dzieciak nie irytował .

pozdrawiam!

No dzięki,jeśli tylko to pozostaje... Nie chodzi o mnie, ale o jej nerwki, niepotrzebnie się tak denerwuje, nie chciałabym ,aby sobie te nerwki nadwerężyła...

Jezeli spokojnie tłumaczysz dziecku i nie unosisz sie przy tym to wszystko jest w porzdaku. Dziecko najbardziej pobudza krzyk rodzica w takich momentach. Tego trzeba sie nauczyc i wymaga cierpliwosci.

Witam.
Takie „huśtawki emocjonalne” są normalne u dzieci. Bardzo dobrze, że w takich sytuacjach jest Pani przy dziecku. Jest to ważne, że nie ignoruje Pani takich reakcji córki oraz nie krzyczy Pani na nią. Słusznie Pani postępuje tłumacząc córce, że należy spróbować jeszcze raz, że nie należy się poddawać. Dobrze, że zachęca Pani córkę do kolejnych prób działania. Proszę kontynuować właśnie takie postępowanie. Dodatkowo, może Pani zorganizować jakąś zabawę, z którą córka na pewno sobie poradzi. Wtedy należy pochwalić córkę i uświadomić jej, że właśnie udało jej się coś osiągnąć. Wzrośnie wtedy jej poczucie sprawczości oraz samoocena. Bardzo ważne jest, aby zabawy i zajęcia były dostosowane do poziomu rozwojowego dziecka. Później należy je stopniowo utrudniać. Jeżeli zabawy oraz zabawki będą dostosowane nieodpowiednio do wieku, dziecko może zwątpić w swoje zdolności. Należy także przygotować dziecko do tego, że w życiu nie wszystko się udaje. Trzeba uświadomić dziecko, że nie we wszystkim człowiek musi być dobry, że czasem się wygrywa, a czasem przegrywa. Do przygotowania na to dziecko skuteczne są gry planszowe. Gdy córka podrośnie, może Pani zacząć wprowadzać gry planszowe. Najważniejsze jest, by tak zorganizować pierwszą grę, żeby dziecko wygrało. Jest to szczególnie istotne, aby dziecko nie zniechęciło się do dalszej zabawy. Kolejne rundy należy rozgrywać zwyczajnie. W ten sposób można wytłumaczyć dziecku „Raz wygrywasz Ty, a ja przegrywam. Kolejnym razem wygrywam ja, a Ty przegrywasz. Zagrajmy jeszcze raz. Może teraz znów uda Ci się wygrać.”. Kolejnym etapem jest samodzielne konstruowanie gier. Wtedy może Pani tworzyć gry planszowe razem z córką. Myślę, że aby pokazać córce, że nie wszystko musimy potrafić, może Pani także pokazać córce to, czego sama Pani nie potrafi. Pani jako matka jest autorytetem dla córki. W momencie, gdy zobaczy ona, że Pani również ma z czymś problem, córka nie będzie wpędzała się w poczucie winy, jeśli coś jej się nie uda. Na razie, na tym etapie, na którym jest córka, proszę kontynuować to, co Pani robi wobec takich reakcji córki. Życzę wszystkiego dobrego i pozdrawiam.