O, takie zachowanie nie jest mi nam ( czyt. mi i Wiki ) obce 
Bywało ciężko na placu zabaw, Mała nie słuchała się, histeryzowała, pokazywała swoje drugie ja. Jednak udało nam się to w miarę opanować i mogę śmiało stwierdzić, że teraz nie jest najgorzej - zawsze mogłoby być lepiej 
Bywało tak, że mówiłam Jej kilka razy by nie robiła czegoś czego nie wolno robić, nie wchodziła na płot, nie wychodziła za plac zabaw - oj jak mnie to drażni, niestety nasz plac od dwóch miesięcy jest bez ogrodzenia, bo nasza przekochana młodzież zdemolowała płotek  Także dzieci wychodzą sobie na place obok - takie stare, jedna stara huśtawka, piaskownica, ale to jednak jest kawałek i głowa odpada od patrzenia się tam ... Wołałam, prosiłam - nie wracała, to mówiłam, że idziemy do domu skoro się mnie nie słucha. Kilka razy takie coś i teraz gdy widzi, że inne dzieci lecą na plac obok, to popatrzy się na mnie, pomyśli i mówi tym dzieciom, że Ona iść tam nie może, że mogą się bawić tutaj na placu Już wie co grozi Jej gdy pójdzie poza plac ...
Zdarza się jeszcze, że jest jakaś histeria, a bo to dziecko zabrało Jej łopatkę, lalkę, hulajnogę czy inną ciekawą i jakże ważną rzecz dla Małej .. Ciężko czasami mi Jej wytłumaczyć, że powinna się dzielić z innymi dziećmi, że musi być między nimi zgoda. Mówię Jej, że jest starsza od tych dzieci ( najczęściej tak jest ), że musi być życzliwa ... czasem nie przechodzi nam to, a czasem pożycza zabawkę innemu dziecku i ładnie się bawią.
Bywa naprawdę różnie
Czasem płacze jak 2 letnie dziecko, dosłownie Gdy dziewczynka nie chce puścić Jej na huśtawkę w momencie gdy Ona chce akurat się huśtać. Tłumaczę by cierpliwie poczekała, że każdy może się huśtać, że jest kolejka ... płacze niemiłosiernie, a ludzie? No cóż, patrzą się i pewnie myślą jakie to mam niedobre, rozpuszczone i niewychowane dziecko  ale ja za przeproszeniem "zlewam to" - dosłownie, nie interesuje mnie to co inni ludzie w takim momencie myślą. Ja wiem, że moje dziecko jest przecudowne i kochane, no same słodkości - same wiecie jak to jest
Nie ma dzieci idealnych, nie ma dzieci nie płaczących. Są dzieci łatwiejsze w wychowaniu i są takie ciut trudniejsze. Dlatego nie stresuj się, Twoja Córcia jest jeszcze Mała i jestem pewna, że opanujecie te nie słuchanie się podczas spacerków na dworze, zabawy na placu zabaw. Tylko musisz być konsekwentna i cierpliwości musisz mieć dużo. Obrałaś dobrą taktykę - jeśli nie będzie posłuszna, będzie wychodziła za plac zabaw, nie będzie reagowała na Twoje prośby by wróciła i bawiła się na placu zabaw - podejdź, powiedz jaka była w domu umowa ( oczywiście przed wyjściem na dwór powiedz jak ma być na placu zabaw, że na terenie placu się bawi, że nie idzie nigdzie indziej ) i jeśli się nie posłucha, to do domku. Myślę, że przyjdzie odpowiedni czas, że zrozumie, że lepiej się mamusi słuchać i spędzać czas z dziećmi na dworze, na placu zabaw niż w ładną pogodę siedzieć w domku i się nudzić.
Także nie stresuj się! Głowa do góry, nie tylko Ty masz takie zmartwienia Kochana, uwierz mi  Są dzieci naprawdę trudne w wychowaniu i ludzie mają naprawdę większe zmartwienia jeśli chodzi o zachowania swoich maluchów, u Was nie jest źle! Będzie dobrze  
|
)
ja bym nigdy nie zrobiła czegoś takiego mojemu dziecku.. co prawda moja też jest taka że jakbym ją puściła to by biegła przed siebie i nawet się nie obejrzała ale zawsze jak czuję że wyrywa swoją łapkę to ją łapę mocniej i trzymam i mówię że nie wolno się wyrywać mamusi..
