Dadzi po prostu jeśli chcesz być dobrym pedagogiem a nie tylko pedagogiem to staraj się być ostrożniejsza w tezach.
Teraz tak ogólnie nie do Ciebie
To jest włąsnie duża różnica w systemie edukacji w Polsce a innych krajach (ja mam doświadczenie w PL, Holandii i UK) na każdym poziomie i w różnych dziedzinach. Za mało w Polsce zadaje sie pytań i ludzie nie mają tego nawyku, bo ja nawet nie mam chociaz staram się. Dużo uczy się pasywnie i odtwórczo. Stąd mamy w Polsce bardzo dobrych teoretyków (idealnych jako dalsi nauczyciele akademiccy np.) ale mało osób umie kwestionowac, pytać, watpić. Wręcz pytanie traktowane jest jako słabość bo oznacza brak wiedzy. A wiele osób myślących INACZEJ odbierani są jako dziwacy.
W Holandii i UK podstawa nauki jest pytanie why (po holendersku inaczej, ale ja sudiowałam akurat po ang w Hoalndii ). Na historii nie uczą się uczniowie dat bitw itd. ale muszą rozumieć dlaczego po I wojnie światowej doszło w ogóle do II.
Powinno sie też więcej uczyć pracy w grupie-bo w większości firm pracuje się z ludźmi w grupie - i tu cieżko jes wyegzekwować ze wzgledu na system oceniania. Tak samo umiejętność prezentowania siebie, no bo jak wystawaić rzetelną ocenę nie z testu a z prezentacji (to jest często na uczelniach hoelnderskich i UK praktykowane)
To są tzw. life skills, które potem procentują w życiu dając nam pewne umiejętności.

Chodzi mi o to Dadzi, że po rysunku napisałaś, że pracuj z nim bo 3 latek.... a de faco warto by było zadać kilak pytań np. Czy Twój syn interesuje się rysowaniem, czy umie robic inne rzeczy, a koloruje? Kilka pytań które byśmy sosbie wyjaśniły i byłoby po temacie.

To tak ogółem. Wiem, że systemu edukacji sie zmienic nie da i nasze dzieci w PL muszą chcac nie chcąc rysować postacie i nikt się ich o nic nie pyta. Ale warto ciągnąć dziecięcą umiejętność, bo jak wiemy dzieci uwielbiają pytać DLACZEGO

_________________
Synuś 1850g 45 cm Córuś 1465g 43 cm, 31tc

“Life begins at the end of your comfort zone.” Neale Donald Walsch

Tak, masz rację powinnam najpierw zapytać, co robi, jak się bawi, czy koloruje...zgadzam się dlatego nie powiedziałam wprost "Twoje dziecko NAPEWNO ma problem" , wogole nie powiedziałam, że ma problem tylko wspominiałam jakie są normy, i że w tym wieku i co można zrobić- nie no, masz rację, powinnam najpier zadać kilka pytań.
...Wiadmo, że dzieci rozwijają się indywidualnie, mi tego nie musisz mówi, ale jakieś tam "normy" są...I to od urodzenia- fazy rozwoju- fizycznego, psychicznego itd- w każdej fazie dziecko "czymś" sie cechuje- dlaczego 1,5 roczne dziecko się nagle buntuje?- bo weszło w faze tzw "buntu", dlaczego dzieci w wieku 2-3-4 lat zachowują się w "jakiś" sposób, bo są fazie np "egocentryzmu" i już wiemy dlaczego jest tak a nie inaczej. Musimy mieć jakiś punkt odniesienia aby wiedzieć czy rozwój przebiega prawidłowo...jak nasze roczne dziecko nie umie usiąść a to dzieci osiągaja w okresie mniej wiecej 5 do 9 miesiąca to jest to dla nas sygnał i trzeba szukać przyczyny czemu tak się dzieje...Jak nasze dziecko w wieku 4 lat nie mówi, raczek nie zostawiamy tego i nie czekamy jak zacznie tylko szukamy przyczyny...

Co do tego, że w Polsce za mało zadaje się pytań to masz rację, oj masz....ludzie którzy pytają są widziani jako ludzie, którzy nie wiedzą, a tak być nie powinno...Pytanie- klucz do wiedzy, pytaj a sie dowiesz...sami uczymy dzieci aby pytały, tak poznają świat. Nie wiem czy ludzie myślący inaczej odbierani są jako dziwacy, kiedyś może tak, teraz sie to zmienia.
Nie twierdzę, że Polska szkoła jest idealna, co to to nie- dużo jest nauki "na pamięc"- sama pamiętam z dzieciństwa, z czasów liceum jak kuwało się dla samego wkuwania, aby zaliczyć i nic się nie rozumiało z tego co się uczyło...I tutaj jest właśnie duży błąd nauczycieli i to od nich, przedewszystkim od nich zalezy to jak będzie w polskiej szkole...

_________________

dadzi ja tam zrozumiałam Cię tak samo jak pastek. Na piszącym spoczywa odpowiedzialność za czytelność komunikatu (aby pisać zrozumiale, bez byków, z sensowną interpunkcją i bez literówek), więc się nie zasłaniaj tym, że Ty w kółko swoje, a pastek Cię nie rozumie

_________________

Malucha ciężko jest zmusić do nauki i jeśli chcemy, żeby się na czymś skupił musimy podejść go ciekawym dla niego sposobem. Przede wszystkim, my musimy być w dobrym humorze. Jeśli dziecku nauka ma się kojarzyć przyjemnie uśmiechajmy się, pokazujmy kolorowe i ciekawe obrazki. Ja jestem wielką fanką metody Glenn Doman, ucząca dziecka alfabetu i liczenia. Stworzona była dla dzieci z chorobami neurologicznymi, ale przyjęła się za granicą również przy edukacji zdrowych maluchów. Polega na pokazywaniu całych słów wraz z obrazkami, dzięki czemu dziecko z łatwością przyswaja informacje.

Odnawiam wątek. Znacie jakieś sposoby nato, by nauczyć czterolatka rysować kształty? Z kolorowankami radzi sobie już nieźle, ale rysunki to nadal bazgroły, w których ty6lko on widzi kształty...Staramy się rysować po kropkach, ale linia bardzo od tych kropek odbiega...

_________________

Marzena moj synek bardzo lubi wszelkie gazetki i ksiazeczki z zadaniami i jesli co ktores zadanie wymaga rysowania to on to zrobi.
Co do laczenia kropek i kontroli to inspiruja go jednak litery a jeszcze bardziej cyfry niz ksztalty.
Kupilam mu taka ksiazeczke ze sliskimi kartkami, do uzupelniania mazakami, gdzie mozna wycierac jak "nie wyszlo".
Swietna sprawa, bo po nieudanych razach, zamiast sie zniechecac szybko sciera i nie ma sladu, ze sie nie udalo i cwiczymy od nowa.


Co do ogolnych podsumowan, rysunki sa nadal jako takie, chociaz tatus narysowany w przedszkolu byl swietny, teraz rysuje namietnie auta (same xsary piccasso-jajka z mniejszymi jajkami )
ale jego litery sa imponujace, dosc male i calkiem ksztaltne.

A i jeszcze slyszalam, ze nasz dostawca papierniczy (do szkoly) sprzedaje takie gumki czy opaski na palce, ktore przytrzymuja, ustawiaja palce na olowku w odpowiedni sposob. Ciagle zapominam poszukac tego w katalogu, ale moze dzisiaj zrobie, bo tez o tym myslalam, ze moze nam pomoc.

_________________
Synuś 1850g 45 cm Córuś 1465g 43 cm, 31tc

“Life begins at the end of your comfort zone.” Neale Donald Walsch

Pastek dzięki za odpowiedź. My po kropkach rysujemy właśnie w takiej książeczce i tylko cyfry, tyle że mały jakby w ogóle się nie przejmuje, że w kropki nie trafia. Proszony o to, by jechał po kropkach, mówi, że wybiera skróty. Z teczki przedszkolnej, którą panie teraz oddały, tylko jeden rysnek można odcyfować, reszta to bazgroły ( co ciekawe, on wie, co na którym jest, choć dla mnie to bazgroły na jedno kopyto). Dzi jednak udało mu się namalować farbkami auto ( koła sam namalował, resztę mu podpowiedziałam).

_________________

Mi się wydaje, że jego nauka jest kwestią czasu po prostu Skoro jak mówisz, ma bogatą wyobraźnie to wszystko z nim w porządku Poczekaj jeszcze trochę. Poza tym w towarzystwie rówieśników szybko się nauczy np. dni tygodnia, czy liczenia.

Moja córka w wieku 5 lat nauczyła się czytać i pisać , w przedszkolu uczyli głoskowania...literowania
Do przedszkola poszła jak miała 2 l i 10msc więc często goniła starsze dzieci i na dobre jej to wyszło

córka zaskoczyła sama , po prostu zaczęła czytać teraz w grudniu kończy 6 lat i od września chodzi do szkoły w PL

Pisanie wychodzi jej tak se jest leworęczna i niestety nie jest to super piękne ale stara się.

Książeczek szlaczków czy bazgroszytów dużo przerobiłyśmy bo córka lubiła nic na siłę

Witam serdecznie
Zrozumiałam z Twojej wypowiedzi, że uczysz w angielskiej szkole metodą Ruth Miskin. Jestem bardzo zainteresowana tą metodą. Proszę, jeśli to możliwe, o kontakt do Ciebie - najlepiej mailowy.Pozdrawiam serdecznie.
scherzo

pastek "bo widzialy" mame... niby rysunek pomaga ale tez i przeszkadza (zalezy do dziecka i stopnia jego rozwoju)
Domi ma target w reception, czytacx proste slowa, napisac imie i nazwisko swoje, rozrozniac i umiec uporzadkowac liczby od 0 do 20.... caly target na ten rok zrobila w 3 mies. z Iza spedzamy duzo wiecej czasu na zadaniach, cwiczeniach itp (od samego poczatku) i doopa...

_________________

U nas był podobny problem, syn był niechętny do nauki, mimo, że absolutnie go nie zmuszaliśmy i próbowaliśmy wielu metod, takich przez zabawę. Wydaje mi się, że on mimo wszystko wyczuwał presję z naszej strony. Ale z czasem to się zmieniło, pomogły pochwały i takie luźne podejście. Dużo dał mi ten artykuł - [...] - są tam fajne rady w zależności od tego, z czym dziecko ma problem.

Boja bratanica też tak ma, są w podobnym wieku. W jej wieku tyle rzeczy mnie interesowało i ona jest taka uparta i oporna na wiele spraw. Nie wiem zupełnie jak jej pomóc, bo ma swój charakter i jej rodzice niespecjalnie próbują go temperować.