Agoos ja wiedziałam ,że on nie dotknie. Gdybym chociaż cień podejrzenia miała ,ze położy łapkę, czy że w ogóle wejdzie na te drzwiczki od piekarnika kiedy jest tam gorąco, w życiu bym tak nie zaryzykowała.Mój syn jakoś od początku strasznie dba o własną skórę . Pamiętam jak uczył się chodzić, inne dzieci po prostu szły aby do przodu nie uważając na przeszkody, a mój najpierw macał podłoże czy jest wystarczająco stabilne i dopiero dawała kroka. Nigdy nie mieliśmy jakiegoś wypadku na placu zabaw, tfu tfu , i to nie dlatego ,że ja byłam taka strasznie zapobiegliwa, tylko on był mega ostrożny. Na dzień dzisiejszy to się mści, bo na rower nie wsiądzie, bo się boi ,bo raz się przewrócił, na basen chodzi, ale broń boże nauczyć się pływać, bo się boi...
Czy klaps jest lepszy niż w tym przypadku oparzenie? Nie wiem. Z doświadczenia wiem ,ze klaps nic nie daje, tylko chwilowe wyżycie się rodzica i duże poczucie winy po tym. Ja już nie chce więcej tego przeżywac. Nie raz owszem mam ochotę "rozmazać na ścianie", ale jakoś nie potrafię, nie chce a i nie tędy droga. wydaje mi się, na przykładzie mojego syna ,że albo go zastraszę wtedy, albo się zbuntuje przeciwko mnie, albo nawet może mnie znielubić.

_________________

kamyk - to ja też chcę drugie takie megaostrożne dziecie, bo starszy syn, wrecz przeciwnie, zero strachu, za to duzo ciekawosci A do tego szybkosc i nieuwaznosc, ale pare siniakow, guzow, mniej lub bardziej bolesnych upadkow i ostroznosc wlaczyla sie sama.
Co do klapsow ciagle mam troche "rozdwojone" podejscie- nie bede sie rozwodzic nad tym tematem, bo juz sie wypowiadalam. Wiadomo - lepiej, zeby sie nie zdarzaly, a jak juz sie zdarza - nie ma co ich demonizowac (mam na mysli pojedyncza sytuacje, taki wlasnie "rodzicielski wybuch bezsilnosci"). Wszystko zalezy od kontekstu.
Ja mam wrazenie w odniesieniu do mojego syna, ze bardziej niz klapsa boi sie mojej "zlej miny", podniesionego glosu. Nawet mimo zapewnien, ze nie jestem wcale zla i nie denerwuje sie na niego o nic, kilkakrotnie upewnia sie czy tak na pewno jest. Zadziwiajaco szybko odgaduje moje nastroje, i zanim (wydaje mi sie) zdaze je okazac, juz przeprasza, ze cos tam zle zrobil. Jakos niekomfortowo sie z tym czuje, takie "zbyt dojrzale" jak na 4 latka wydaje mi sie to zachowanie. No ale to juz inny temat. Pozdrawiam!

_________________




Aniołek (*) (18 tc, 07/04/2010)

Agoos
"Zła mina", złe słowo może być gorsze od okazjonalnego klapsa, szczególnie dla wrażliwych dzieci (patrz szantaż emocjonalny)...

_________________
Mama brygady RR

Mnie niestety się zdarzyło dać klapsa. I wcale nie jestem z siebie dumna. Wręcz przeciwnie, jest mi wstyd. I przekonałam się też o tym, że klaps w niczym nie pomógł. Bo np: moja córka kompletnie sobie nic z tego nie robi. Dlatego nie widzę sensu dawać klapsy. I chyba musiałam się o tym sama przekonać. Klaps to lekkie klepnięcie a nie bicie. I tak jak wspomniałam na moje dziecko nie działa Dlatego lepiej dać karę czy nie kupić czegoś co dziecko koniecznie chce.

No dokładnie...A mam megawrażliwca w domu (po mamusi) i tak jak na mnie wiekszego wrazenia nie robily klapsy (sporadyczne), tak wlasnie slowa, miny, "zle oczy" owszem. I chyba do dziesiejszego dnia tak jest. Staram sie tego unikac przy moim malym, no ale nawet mimowolne i niekontrolowane "miny" wylapuje - jak pisalam wczesniej.

_________________




Aniołek (*) (18 tc, 07/04/2010)

Pomimo iż sama dostawałam raz na jakiś czas klapsa, albo tata postraszył mnie, kiwając trzymanym w ręku kapciem, to sama nie stosuję tej "metody" u swojego syna. Nie to, że mam żal do rodziców bo wyrosłam na dobrego człowieka, ale jakoś nie widzę siebie, stojącą i grożącą trzymanym w ręku kapciem, tym bardziej, że kapcie mam w kształcie milutkich tygrysków

Dokładnie, a póxniej dziecko nie będzie chcialo zakładać kapci, bo bedzie mu się kojarzyło z bólem

_________________
Mama - najważniejsza rola w życiu

Ja też nie jestem za klapsami. Według mnie to nie ma żadnego celu w sobie. Są lepsze sposoby na wytłumaczenie dziecku, że coś źle robi/zrobił niż klapsy. U nas zawsze kluczowym etapem jest rozmowa i tak jak już wcześniej pisano małe dzieci i tak takiej formy 'kary' nie zrozumieją a nie chodzi tu o to, żeby rodzice się 'wyżyli'. Mówię stanowcze "nie"

Obserwuje dzieci moich kuzynek, jedna wprowadziła u siebie bezstresowe wychowanie, ale do takiego stopnia, że nawet nie krzyknie na dziecko ani nic.. A druga działa raczej starszą metodą, nie mówię, o jakimś laniu ogromnym, ale raczej o "klapsie" czsami podniesie głos, czy mocniej złape za rękę. Dzieci u Niej chodzą jak w zegarku, nie są zastraszone nic z tych rzeczy. Po prostu potrafią się zachować. Dzieci wychowywane metodą bezstresową są totalnie nieznośne!!! Dlatego wydaje mi się,że mały klaps nie zaszkodzi.

_________________
Szczęście to jest sposób myślenia, a nie rzecz, którą dostajemy.

Nie, nie zaszkodzi, bo dlaczego miałby zaszkodzić? Oczywiście nie mówię tu o biciu czy znęcaniu się nad dzieckiem, ale właśnie klapsem, czy ukróceniem zbyt nieznośnego zachowania. Sami będąc dziećmi dostawaliśmy klapsy i czy wyrośliśmy na kogoś gorszego? Bezstresowe wychowanie może tylko zaszkodzić dzieciom.

Według mnie jest to słaba opcja. Ja byłam tak uczona w dzieciństwie i bardzo słabo to wspominam, mam teraz słaby kontakt z mamą. Ja ze swoją córką rozmawiam, od dzieciństwa uczę ją, że tak trzeba, a nie histeryzowania, popychania i krzyczenia