Oczywiście wiem, że zrobi i zapewne nie raz... Przecież wychowanie nie polega na tym, że siedzę z nią w domu i opowiadam: "jak będziemy na podwórku nie możesz robić tak i owak" Uczy się na błędach, własnych. W danej sytuacji. Póki jest jeszcze mała - moje reakcje dostosowane są do wieku. Zwracam uwagę (bo niby skąd ma wiedzieć, że coś jest złe, że czegoś nie wolno lub na coś jej nie pozwalam?), gdy zrobi ponownie - przypominam krótko "nie wolno"... Ale gdy dane zachowanie próbuje mimo "nie wolno" wprowadzać w życie - wyciągam konsekwencje w postaci kary. Trafia do konta, zostaje jej zabrana zabawka, którą np. rzuca w sposób stwarzający ryzyko zniszczenia czegoś innego... Skutkuje. Po takiej karze zazwyczaj więcej tego nie robi, a gdy jej się zdarzy i znów dostanie "kont" lub "bana na zabawki" (jak to nazywa mój mąż) - więcej nie próbuje. Nie ma również naszej aprobaty dla wymuszania krzykiem czy krzykowego naśladowania dzieciaków z placu zabaw. Tu reakcja jest prosta - totalny ignor. A rób sobie "cyrk", krzycz i tak nic nie wskórasz. Ona właściwie już tego nie robi, bo po tych kilku razach, gdy spróbowała i przekonała się, że więcej tym sobie szkody robi, jak pożytku - skapitulowała i woli inaczej dążyć do zaspokojenia własnych zachcianek.
Gdy podrośnie - początek będzie ten sam, zawsze najpierw uświadomię ją, że na coś nie wyrażam zgody, że czegoś nie aprobuję, gdy mimo tego będzie próbowała, najpierw dostanie drugie ostrzeżenie w końcu zostanie ukarana czymś adekwatnym do wieku i aktualnych jej potrzeb (mam na myśli to, że oczywiście kara ma być nauczką, więc musi "uderzać" w coś, na czym jej zależy).

_________________

To nie łatwy temat bo z perspektywy czasu sama popełniłam wiele błędów wychowawczych.
Konsekwencje owszem ale kara ? Postaw się w roli dziecka, co ono wtedy czuje gdy każesz mu iść do "konta" Ja odczuwałam uczucie oporu, winy, nienawiści, odwetu, bezwartościowości...Czy kara działa, na dziecko bo cie szanuje? czy sie ciebie zwyczajnie boi? We wzajemnych stosunkach nie mam miejsca na kary.

_________________

Dla mnie także taka kara jest uwłaczająca...podejrzewam, że dziś się już jej nie stosuje, jako metody wychowawczej.

_________________

Bardzo wiele zależy od tego, o którym dziecku rozmawiamy. Zgodnie z anegdotą, że przy pierwszym, kiedy połknie pięciozłotówkę, lecimy na pogotowie, przy drugim sprawdzamy, kiedy się znajdzie w nocniku, a przy trzecim mówimy, że odda z kieszonkowego. Mój czwarty niedługo skończy 3 lata. Stosunek do kar, sposoby wychowania, metody perswazji bardzo się zmieniają w miarę, jak się więcej widziało, więcej przeżyło, więcej błędów popełniło.
Nie ma dobrej uniwersalnej metody motywowania dziecka. Czasem pochwała, czasem skarcenie słowne, czasem jakiś zakaz albo nagroda... Najważniejsze jest, żeby mieć dobry kontakt z dzieckiem. Mi zdarzało się oberwać klapsa. Sam unikałem dawania. Ale ja nigdy się nie czułem urażony tym, bo wiedziałem dobrze, za co oberwałem i było to słuszne
Jeżeli dziecko wie, dlaczego czegoś nie akceptujemy i w czym jest problem, to szybciej zrozumie i może zapamięta.
We Francji na przykład typową metodą karcenia dzieci od zawsze było policzkowanie. U nas nie do pomyślenia. Ale dzieci nie były jakoś upodlone czy poniżone. Ważne jest, jakie są intencje, czy dziecko wie o co chodzi i czy dziecko wie, że rodzic je kocha. Reszta, to kwestia obyczaju, przyjętych wzorców, tradycji...

Mateusz zgadzam się z Tobą z perspektywy czasu wszystko wygląda inaczej. Po za tym każdy ma swoją definicje kary i inaczej to interpretuje.
Dla mnie kara kojarzy się z czymś nieprzyjemnym, bolesnym, wzbudza nienawiść. Po drugie jesteśmy przesiąknięci wzorcami z dzieciństwa i nie jest łatwo od "pstryk" zmienić albo przestać popełniać błędy wychowawcze, które popełniali nasi rodzice.
Ważne jest to że je widzimy i jest to pierwszy krok do zmian.
Bo by relacje z dzieckiem były dobre najpierw musimy zacząć od siebie.

_________________

Uwłaczające? Uwłaczające jest bicie, znęcanie się nad dzieckiem, wymyślanie mu od najgorszych... ale kąt? (oczywiście nie kont ) To zwyczajna reakcja, która daje jej czas na zakodowanie: "mama na to nie pozwala". Jej się w tym kącie nic złego nie dzieje. Stoi tam minutę (bo ma lekko ponad rok), później ma przeprosić i słyszy komunikat "tego nie wolno". Wraca do zabawy, dostaje buziaki, tuli się i tak dalej. Nie wiem co w tym uwłaczającego. Wszyscy zgadzamy się co do uwłaczania godności biciem, ale jesli zabierzemy rodzicom możliwość karania, to jak taki rodzic ma egzekwować swoje zasady od dziecka? I czym się różni wyciąganie konsekwencji od kary? Ale przede wszystkim co uwłaczającego jest w kącie? Bo (być może mylnie) kojarzę go trochę z karnym jeżem.
Nie sądzę, żeby moje dziecko się mnie bało. Kiedy nie rozumie wszystkich słów - rozumie schematy, zachowania... Łatwiej jej zrozumieć minutę w kącie, z dala od zabawek jako konsekwencję upartego zachowania, na które reagowałam "nie" niż tłumaczenie dlaczego tego nie wolno. Nie straszę jej potworamiz szafy, czy złymi ludźmi, którzy ją zabiorą do wora i zjedzą. Owszem, uprzedzam o konsekwencjach, ale zdaję sobie sprawę, że póki co - wiele słów zupełnie nic dla niej nie znaczy. To proste, że nie postawię w kącie 10-latka, bo cóż to za kara dla niego? Ale ona póki co ma dopiero niespełna 17 miesięcy, a wypracowaliśmy w niej świadomość czego "nie wolno", nie robi tego bowiem nawet w obcym domu i nawet gdy wydaje jej się, że nie patrzymy, że nie widzimy. Sama sobie zwraca uwagę: "tak nie", "nie wono" i odchodzi. Myślę, że gdyby robiłą to ze strachu, to w miejscu innym niż dom i poza obszarem naszego wzroku - korzystałaby z tego, bo jesli mamy/taty nie ma, rodziców, których się boję, to cóż stoi na przeszkodzie, żebym sobie jednak to coś wzięła czy zrobiła?

Mam zdanie jak Mateusz i zgadzam się od początku do końca. Ja również, gdy w dzieciństwie zostałam ukarana, wiedziałam za co i wiedziałam że słusznie.

_________________

lady_in_red i ja sie z tobą zgadzam. Chodzi mi o to że są różne definicje kary Dla mnie, dla ciebie jest to konsekwencja złego zachowanie, czas na zakodowanie że tego nie wolno dla innych kara jest to lanie, wyzywanie, poniżanie.
Dlatego chciałam na to zwrócić uwagę.
Teraz bardzo dobrze zobrazowałaś tą różnicę

Często widzę w markecie jak dziecko coś wzięło z półki a matka mu sru po łapach, co ty robisz tak nie wolno i drze się na dzieciaka. Zamiast na spokojnie wytłumaczyć dlaczego tak nie wolno robić.

_________________

Właśnie gdzieś czytałam, że kąta nie stosuje się już i mnie się ta kara zdecydowanie nie podoba. Takie jest moje zdanie. Jest dla mnie uwłaczająca, tak jak bicie i poniżanie słowne. Oczywiście każdy ma inny punkt widzenia. Zależy od sytuacji, oraz przekazu rodzica dlaczego kąt i dlaczego taka kara.

_________________

Fifi w takim razie nie zrozumiałałam Twoich intencji Zapominam czasem, że rzeczywiście ludzie różnie definiują. Zatem moje stanowisko jest jak najbardziej dalekie od karania laniem po łapkach czy innymi tego typu zachowaniami. Tak jak wyjaśniałam wcześniej.

Karola78 oczywiście, że każdy ma swój punkt widzenia i swoje metody. Ja chciałam Cię tylko zapytać co widzisz uwłaczającego w tym kącie. Bo czyta się niestety różne rzeczy i samemu trzeba je zweryfikować, odnieść so siebie, włąsnych przekonań i zamysłu wychowawczego. Uważasz kąt za uwłaczający, bo tak przeczytałaś, czy odnosisz go jakoś do realiów?
to po trochu prawda, teraz - za sprawą superniani - stosuje się karnie zwierzę

_________________

Kąt kojarzy mi się z moim dzieciństwem, a właściwie przedszkolem, dzieci które nie mogły na tyłku usiedzieć stały w kącie, bo przeszkadzały innym. Na ogół byli to chłopcy, którzy nie wiedzieli jak wylać niespożyte pokłady energii. Zawsze mi się to nie podobało. I tyle. A to, że przeczytałam gdzieś to już inna sprawa.
Tłumaczę mojej pannie, bo jest złośniczką, czasem tłumaczę i mówię jak mantrę...aż język odpada , do znudzenia. Jak na placu zabaw broi albo coś złośliwie dzieciakom robi (to rzadko bo na ogół bawi się ślicznie) to mówię, że idziemy - za karę. Wtedy idziemy na spacer.

_________________

Karola bo to wszystko zależy od podejścia, nawet tłumaczenie ma różne definicje i sposoby w jakie się to egzekwuje. Podaje kilka przykładów (to z własnego doświadczenia, niestety):oops:

-krzyczysz do pokoju, cicho tam, bo zaraz do was przyjdę (groźba, krzyk)
-idziesz i krzyczysz prosiłam o cisze (krzyczysz)
-idziesz i mówisz dziecko proszę baw się ciszej (mówisz, prosisz, oczekujesz)

Ważny przy tłumaczeniu jest kontakt wzrokowy, spokój, cierpliwość.
Dlatego warto przykucnąć a nie stać nad dzieckiem. Mówić a nie krzyczeć.

I do słowa krzyczeć też by się można było przyczepić, bo dla jednych to podniesiony głos, dla innych dosłowne wydzieranie się, więc wszystko ma podwójne dno.

Dlatego myślę że jeśli będziemy dziecko od maleńkiego uczyć szacunku, do siebie, innych, samego siebie. Uczyć cierpliwości, bo z tym tez się nie rodzimy, mówić i pozwalać na uczucia, emocje, rozwiązywać wspólnie problem, ustalać granice, wprowadzać zasady, ponosić konsekwencje złego zachowania to nam na złego człowieka nie wyroście

_________________

FIFOŁKU masz rację. Ja miałam złe doświadczenia z kątem - pamiętam wredną kobietę z przedszkola, która ustawiała tam chłopaków strasząc klapkiem. Na szczęście ją zwolnili a wszystkie inne panie były kochane.
Natomiast nie deklaruję, że w przyszłości nie będę tego stosować, być może będzie to dobre rozwiązanie (oby nie było powodu ).

_________________

W moim domu, w przypadku mojego dziecka to stawianie do kąta zupełnie inaczej wygląda, nie straszę (tak jak mówiłam - niczym, ani duchami, ani tym bardziej klapkiem czy innym przyrządem stosowanym sprzecznie z jego właściwym przeznaczeniem). Oczywiście rozumiem uraz w związku z takimi doświadczeniami. Dla mnie nie ma w tym nic złego, gdyz przeprowadzane jest w zdecydowanie innej atmosferze. Dziecko wie za co stoi, ale i wie że żadna krzywda mu się nie stanie... Stała w tym kącie max 5-6 razy, w naszym przypadku taki mechanizm bardzo szybko wpaja na co pozwalam, a na co nie oraz koduje, że lepiej jednak próbować się z mamą "dogadać" niż totalnie na ostro działać.

_________________

Witam,

naprawdę interesująca dyskusja. Jeśli mogę wtrącić swoje 3 grosze. Ja kieruję się, a przynajmniej bardzo chcę tym co napisał Korczak w Apelu Twojego Dziecka. Pewnie znany wielu, na wszelki wypadek wrzucę link <ciach >/fifolek13

Witam,
Piękne słowa Korczaka mogą stanowić świetne podsumowanie tego, jak powinniśmy traktować dzieci.
Jednak oddziałujemy na dzieci również sposobem traktowania innych ludzi. Dziecko więcej uczy się obserwując i naśladując niż słuchając. Zresztą nie tylko dziecko - ktoś wyliczył (nie pytajcie, jak), że 83% wiedzy nabywamy za pomocą zmysłu wzroku. Ale podał też, że 72% statystyk tworzonych jest ot, tak, na poczekaniu, "z palca"
Do rzeczy: wątek chyba trochę za bardzo skupił się na relacji rodzic-dziecko. Tymczasem w każdej rodzinnej sytuacji ważna jest wzajemna interakcja wszystkich.. hm, za przeproszeniem... członków.

Dla mnie możliwy początek zestawu cech, postaw rodziców względem siebie mógłby wyglądać tak - UWAGA! rozumiem przez to również relacje po rozstaniu, co jest szczególnie trudne.
1/ szacunek
- słuchaj z uwagą, najlepiej nie przerywając
- wystrzegaj się pustej krytyki, w zamian składaj własne propozycje
- wyrażaj się z uznaniem przy każdej okazji
2/ nie pluj jadem, nie wdawaj się w otwarty konflikt w obecności dziecka
3/ ważne sprawy dziecka ustal zawczasu, żeby nie doszło do punktu 2
4/ bierz pod uwagę prawo drugiego rodzica do posiadania własnego życia, nie oceniuj, nie wyrażaj głupich uwag;
5/ szanuj czas drugiego rodzica
- nie powiadamiaj o zmianach w ostatniej chwili (jeśli się coś takiego zdarzy, przeproś i zrekompensuj przy najbliższej okazji)
6/ chwal dziecko za dobre słowo o drugim rodzicu, okazuj aprobatę dla jego uczuć (nawet jeśli Ci się nie podobają)
7/ nigdy nie stawiaj dziecka w konflikcie lojalności (ono kocha Was oboje i ma do tego prawo!), unikaj gry półsłowek i "złej mowy ciała" (miny, westchnienia - dziecko czuje to lepiej niż myślisz);
8/ przy niezgodzie na coś oceniaj i krytykuj (jeśli musisz) postawę, nie osobę; używaj też argumentów ad rem, a nigdy ad personam (dziecko to chłonie jak gąbka, więc nie zdziw się, jeśli kiedyś usłyszysz "Głupi jesteś"; sam,-a sobie na to zapracowałeś,-aś)
9/ Nie kłam! Po co?
10/ bądź twórczy i wspieraj kreatywne myślenie. Zachwyć się głupim pomysłem zamiast go odrzucać a priori. Może nie jest wcale głupi?
11/ walcz z lenistwem i rutyną. One odmóżdżają i niczego nie uczą. WSZYSTKO jest lepsze niż durny serial w TV (np. mądry serial ) Jeśli rodzina czegoś chce, a Ty nie - czasem się zmuś! I spróbuj odnaleźć w tym radość.
12/ wyrażaj swoje potrzeby i uczucia (żale i frustracje również) jak najbardziej otwarcie, nie zapominając o takcie i punkcie 1
- nie oczekuj czytania w myślach.
- zastąp "komunikat Ty" (ocena) "komunikatem ja" (informacja)

Na razie tyle. Co Państwo na to?

Na końcu powinien być dopisek.... i jak popełnisz błąd i wyłamiesz się z tych zasad to nie biczuj się i nie karaj za to jakim niedobrym rodzicem jesteś. Przyznaj się do błędu, wytłumacz emocje jakie tobą rządziły i naucz tym samym dziecko popełniać błędy, bo bez tego wkroczy na ściezkę do piekła która zwie się ... muszę być idealny




Wróciłam do tego, bo mnie wkurzyło na maxa ... może pan panie Mateuszu gdyby był lany po twarzy od małego to by się przyzwyczaił, jak każdy, ale czy to by było budujące i wyrażające szacunek dla pańskiej osoby to już nie sądzę. Zastanawiam się skąd pan wie co czuły policzkowane dzieci z Francji i uważam, że właśnie czuły się upodlone i poniżone. Dostał pan kiedyś od rodzica, osoby którą się kocha bezwarunkowo w tzw pysk? Jeżeli tak, to wie pan o czym mówię, a jeżeli nie to pan teoretyzuje i to kompletnie odrealniona teoria.

Lilith,
Dopisek bardzo na rzeczy.
Sformułowałbym to jako punkt 13/ Daj se siana, gdy zawalisz. Każdy ma prawo do błędu. Przeproś, zrekompensuj krzywdy i żyj dalej. Tak samo tolerancyjnie reaguj na błędy pozostałych. Nie jesteśmy cyborgami, a do doskonałości to możemy sobie jedynie dążyć.

Co do wypowiedzi Mateusza - faktycznie niefortunna. Ale rozumiem go. Różne kręgi kulturowe na różne rzeczy reagują inaczej, ale Francuzi to jednak nie Masajowie czy inni Papuasi z dżungli. Dość trudno przejść mi do porządku, że niby intencje szczere.
Jakoś tak się złożyło, że nie uderzyłem syna nigdy. Żony (byłej) też nie. A dostałem od niej w pysk, chyba dwukrotnie. Może miała dobre intencje, ale nie doceniłem wtedy, nie doceniam też teraz.

Niemniej w tym wątku może skupmy się na pozytywnych postulatach.
Nie ma powodu się denerwować. Co myślisz, Lilith?
Pozdrawiam.

Wyraziłam swoją złość, miałam do tego prawo. Już dawno przeszła, więc nie wykluczałabym takiego ludzkiego uczucia ze swojego repertuaru emocji. Emocje trzeba wyrażać w cywilizowany sposób, a nie kumulować. Nauczmy tego dzieci, pozwólmy im na złość!
Moje postulaty są jak najbardziej pozytywne, jakkolwiek by nie zabrzmiały.
A tak dla wyjaśnienia swojej złości, mam doswiadczenie w przyjmowaniu kar cielesnych, dlatego to dla mnie bardzo drażliwy temat, pracuję nad zmianą.

Dla mnie to szczególnie ważne punkty Na szczęście z "ojcem zastępczym" mojej córki mam dobre kontakty, więc dobrze nam idzie


Prostota i ujęcie istoty "problemu" przez Korczaka wręcz urzeka


Lilith Twoje przewrażliwienie może świadczyć o tym, że jeszcze swojego potwora kar cielesnych nie oswoiłaś
Wyrażanie złości nie jest złe, o ile jest na bieżąco i nie poniża, ani nie obraża

Agacior,
Twoje ostatnie zdanie (nie tylko ono, ale o nim chciałem teraz ) to prawda. Tylko że bicie zawsze poniża. Tak myślę.