Witam wszystkie samotne mamy,
jestem tu nowa. Mam 10 miesięcznego synka, Franka i jestem samotną mamą. Zaglądam na fo od czasu, gdy zaszłam w ciążę. Jeszcze wtedy nie byłam sama. Ojciec Franka nie mieszka z nami trzy miesiące, ale w zasadzie od początku mojej ciąży już była masakra. Nasza historia jest pewnie prozaiczna: pięcioletni związek (konkubinat), ciąża chciana, tatuś nie dał rady. Tak poważnie mówiąc nie dawał rady już wcześniej, ale dopiero teraz to widzę. Co to znaczy, że nie dawał rady? Nie pracował - nie szukał pracy, spotykał się z kolegami - palił marihuanę, żył na moim utrzymaniu 5 lat i wysysał ze mnie całą pozytywną energię. Dodam, że oboje mamy po 30 lat. Gdy byłam w ciąży, mój chłopak nie interesował się mną zbytnio - ani stanem , w którym byłam, choć całą ciążę miałam zagrożoną ze względu na niewydolność szyjki, przedwczesne skurcze i nadciśnienie. Cały czas pracowałam, bo tylko w pracy czułam się dobrze. Franek urodził się zdrowy w 37 tygodniu ciąży. Mój chłopak był w trakcie porodu cały czas ze mną i był to jedyny moment, w którym mogłam na niego liczyć. Zachował sie wtedy super - bardzo mi pomógł. Niestety po porodzie czar prysł. Gdy wróciliśmy do domu z Frankiem, mój chłopak zmienił oblicze. Nie było go w domu całymi dniami. Już wtedy zaczął pracować w innym mieście i spędzał całe dnie w swoim warsztacie kompletnie zapomniawszy o tym, że ma malutkie dziecko. Dwa tygodnie po urodzeniu Franuś zaczął straszliwie płakać ( nie była to kolka) - płakał non stop przez trzy miesiące, a potem płakał z przerwami, teraz płacze często
- ot taki płaczliwy dzidziuś. Mój chłopak w czasie, gdy z nami mieszkał nie wstawał do dziecka wcale. Zakrywał głowę poduszką, żeby nie słyszeć małego w nocy ( ostatnio znalazłam pod łóżkiem stopery do uszu!!). Koszmarnie przeżywałam te początki życia Franka - płakałam albo krzyczałam. Zero wsparcia ze strony ojca Franka. Byłam i jestem sama z dzieckiem - moi rodzie mieszkają w Warszawie, ja - w Krakowie. Pewnie miałam początki depresji. Do pracy wróciłam, gdy Franek skończył trzy miesiące (cały czas karmiłam piersią). Pracowałam 4 godziny dziennie. Praca uratowała mnie przed kompletnym ześwirowaniem. Zaczęłam szukać pomocy dla siebie - bałam się, że skrzywdzę psychicznie swoje dziecko. Zaczęłam chodzić na psychoterapię, wyrzuciłam ojca Franka z domu. Porządkuję swoje życie, by stać się w końcu dobrą matką dla Franka.
Sorry, że rozpisałam się tak bardzo, ale długo się wahałam czy pisać o sobie i w końcu, gdy zaczęłam to nie mogłam przestać.
