|
Witam
Jestem tu nowa, ale chciałam się podzielić swoimi ostatnimi doświadczeniami w kwestii lekarzy.
Jestem w 8 tygodniu ciąży, ale od m-ca przebywam na zwolnieniu, bo w szkole, gdzie pracuję panował rumień zakaźny i lekarz zadecydował, że absolutnie jest to groźne we wczesnej ciąży. Na początku nie byłam szczęśliwa, ale kiedy przyszły atrakcje ciążowe, to byłam wdzięczna, np. za to, że mam "komfort" spędzenia połowy dnia na przytulaniu toalety we własnym domu.
Na kolejnej wizycie byłam u innego lekarza, powszechnie chwalonego (zmieniłam ze względu na to, że tego drugiego mam bliżej, w miejscu zamieszkania i nie muszę dojeżdżać), no i najpierw stwierdził u mnie krótką szyjkę macicy ("będziemy obserwować"). Moje wyniki poleciały na łeb na szyję, a on popatrzył i powiedział, że w takim tempie, to za 3 miesiące mam gwarantowaną anemię, po czym dał mi próbkę jakichś witamin i kazał wziąć od 10 tygodnia. Kazał odstawić Luteinę, bo powiedział, że 1 tabletka dziennie i tak nic nie daje, a w Szwecji to nikt nawet nie pomyśli, żeby cokolwiek dawać na podtrzymanie (Luteinę dostałam ze względu na nieregularne cykle i niski poziom progesteronu przed ciążą). Wysyłał mnie też na dodatkowe badania genetyczne, bo jestem po 30-tce (to podobno jest wskazane po 35- roku życia). Na koniec stwierdził, że na rumień to "się należy" 2 tygodnie max. i czy aby na pewno nie chorowałam na to.
Na moje pytanie o przedłużenie zwolnienia odpowiedział,że nie ma wskazań medycznych (z ciążą wszystko ok., więc wynika z tego, że moje samopoczucie jest tu mało istotne), a kiedy powiedziałam mu, że pracodawca byłby zadowolony, gdybym pozostała na zwolnieniu ciągłym, bo ma czas, żeby przez wakacje poszukać kogoś na zastępstwo, powiedział, ze pracodawcom to jest zawsze na rękę, a zwolnienia to kontroluje ZUS ( powtórzył to ze 3 razy).
Pytam go w takim razie, jaką mam szansę, by wrócić do pracy od września, bo w pracy byliby wdzięczni, żebym się określiła, odparł, że to jeszcze tyle czasu, że nie wie, czy on będzie żył, a co dopiero, co będzie ze mną. Niby racja, ale przy pracy w stresie z gimnazjalistami, którzy nie zwracają uwagi, że jesteś w ciąży trochę mnie to martwi. W normalnym stanie nie mam z tym problemu, ale teraz się martwię, bo o dziecko staraliśmy się długo.
Uff, podsumowując, jestem po tej wizycie trochę zdezorientowana, nie wiem na czym stoję (podobno spokój matki powinien być priorytetem), niby był taki sympatyczny i dowcipny, ale ja po tej wizycie nie czuję się spokojna. A może po prostu przesadzam.
Wiem, że mojej koleżance inny lekarz powiedział, że pracując w szkole jest w grupie ryzyka ze względu na to, że ciągle dzieci na coś chorują, a od 4 m-ca każda kobieta powinna już tylko dbać o siebie i wypoczywać.
Dodam, że chodzę prywatnie (skasował nie mało, bo 170 z cytologią)
Przesadzam?
|
